بریده‌هایی از کتاب کتابخانه استالین

بلشویک‌ها به‌خوبی می‌دانستند کلام و اندیشه همان‌قدر که می‌تواند اسباب براندازی نظام شوروی شود، می‌تواند برای تحکیم آن نیز به‌کار آید. ب

استالین در سال ۱۹۲۴ خطاب به شاعری به نام دمیان بِدنی نوشته است: «نمی‌شود از درون کسی بیرونش را شناخت، اما اگر کتابخانه‌اش را نگاه کنیم می‌توان از بیرون او درونش را شناخت»

ویژگی‌های عملکرد سیاسی لنین که برای استالین جالب بود، این چند اصل بود: «نه در شکست زاری کن و نه در پیروزی مغرور شو»، «همیشه به اصولت وفادار باش»، «به توده ایمان داشته باش» و «با تیزبینی نبوغ‌آمیز باید سعی کنی رویدادهای قریب‌الوقوع را به‌سرعت حدس بزنی».

آیا فراموش کرده‌اید که رهایی‌بخش شما کتاب است؟ کتاب [برای انسان] در اوج و غایت است. ‫می‌درخشد؛ می‌تابد و نور می‌دهد، ‫داربست‌ها و جنگ و قحطی را نابود می‌کند؛ ‫سخن می‌گوید: دیگر نه کسی برده است و نه مطرود

لنین همیشه ترجیح می‌داد مردم در محیط کنترل‌شده و اجتماعی کتابخانه‌های عمومی به کتاب‌ها دسترسی پیدا کنند و آنها را بخوانند، نه‌اینکه آنها را در یک مجموعهٔ شخصی انباشته کنند

در سال‌های اولیهٔ شکل‌گیری رژیم، مسئول پاک‌سازی قفسه‌های کتابخانه‌ها همسر لنین، نادژدا کروپسکایا، بود. حزب با دستورالعمل‌های خود کتابخانه‌ها را مأمور می‌کرد دو دسته کتاب را از دسترس خارج کنند، یکی کتاب‌های ضدانقلابی و دیگری کتاب‌هایی که در تأیید رژیم شوروی، ولی بر اساس مواضع سیاسی دوران انقلاب و جنگ داخلی نوشته شده بود.

مطرح کرده است و می‌گوید استالین یکی از اعضای اوخرانا یا پلیس امنیت تزاری بوده است. دلیل او برای این ادعا نامه‌ای موسوم به «ارمین» است که یکی از صاحب‌منصبان پلیس تزاری به نام ارمین در ژوئیهٔ ۱۹۱۳ نوشته و در آن استالین را مأمور زیردست خود معرفی کرده است. این سند در سال ۱۹۵۶ در مجلهٔ لایف به زبان انگلیسی منتشر شد و منبع آن گفته‌های الکساندر اورلوف بود که یکی از افسران پلیس امنیت استالین بود و در دههٔ ۱۹۳۰ خدمت خود را ترک و به غرب فرار کرد. بسیاری از محققان از جمله خود براکمن قبول دارند که این نامه جعلی است، ولی براکمن بازهم کوتاه نیامده است و می‌گوید حتماً خود استالین این سند را جعل کرده تا با فاش شدن بی‌اعتباری آن، دیگر هیچ‌وقت کسی به این شک نکند که او مأمور پلیس تزاری بوده است

از نظر براکمن کشتارهای دورهٔ هراس بزرگ در دههٔ ۱۹۳۰ یکی از برنامه‌های پنهانی استالین برای از میان برداشتن تمام کسانی بوده که از گذشتهٔ او خبر داشته‌اند و می‌دانسته‌اند که او خائن است.

اساساً افسران اطلاعاتی فعال در خارج از کشور سه کار باید بکنند؛ از ارتباط با زنان پرهیز کنند، روزنامه‌های محلی را بخوانند و با مردم عادی صحبت کنند.

هوش و حواس استالین تا پایان عمر تا حد زیادی به قوت خود باقی بود. او در نامه‌ای خطاب به پسر خطاکارش واسیلی نوشته است: «من هفتاد سال دارم، ولی هنوز مثل قدیم در حال یادگیری و آموزش هستم.»

همان‌طور که پل لافارگ دربارهٔ مارکس می‌گوید، کتاب برای او ابزاری برای ذهن بود نه وسیله‌ای برای تزیین و تجمل خانه.

شما باید از ذهن خود کار بکشید و فقط نقل‌قول‌ها را پشت‌سرهم ردیف نکنید.»

تاریخ برای استالین راهنما بود، نه زنجیری که دست و پایش را ببندد. او بر اساس اقتضای زمان حال به گذشته فکر می‌کرد و نظر می‌داد و به‌این‌ترتیب تاریخ برایش ارزش مصرفی داشت.

در سال ۱۹۱۳ استالین می‌گفت: «حرف‌های یک دیپلمات باید با عملش در تضاد باشد، وگرنه او چه دیپلماتی است؟ حرف یک چیز است و عمل چیز دیگری. حرف زیبا نقابی است که می‌تواند اعمال ناخوشایند ما را پنهان کند. دیپلماتی که راستگو باشد مثل آب خشک یا آهن چوبین [بی‌معنی] است.»

دمکراسی پارلمانی چیزی جز توهم خودگردانی مردمی نیست.