بریده‌هایی از کتاب کارآگاه استرایک (جلد پنجم، قسمت دوم؛ خون خراب)

چرا در بزرگسالی خاطرات معصومانه دردشان بیش‌تر بود؟

این مرگ بود که باعث می‌شد خاطرات شاد و شیرین گذشته به تلخی بگرایند

ـ قدیمی‌ترین دوستمه. صمیمی‌ترین دوستم... در کسری از ثانیه دچار تردید شد که حرفش را بزند یا نه اما ویسکی خودداری همیشگی‌اش را از بین برده بود: چرا نگویم، چرا ابرازش نکنم؟ ـ ... تویی.

بود آن دردی قدیمی و نبودش تازگی درد کو؟ دیگر نبودش درد این دیوانگی جان و دل ناکام شد زین عشق و این بیهودگی

چرا خاطرهٔ کودکی که خیال می‌کرد آسیب‌ناپذیر است و هیچ شناختی از بی‌رحمی نداشت، به جای این که خوشحالش کند، برایش دردناک بود؟

روزگار عوض می‌شد و کودکی‌ها را نیز عوض می‌کرد.

ـ اوه، ما همگی در خفا شیطان‌پرستیم.