بریده‌هایی از کتاب سرزمین بلاخیز

استعمار و استثمار، تاریخی به قدمت قرون و اعصار دارد، از ساخت اهرام مصر در هزاران سال پیش و شاید قبل از آن در تاریخ مدون بشری تا اواخر قرن بیستم و شاید به نوعی دیگر و در پوششی جدید در قرن بیست و یکم. استعمار و استثمار هیچ‌گونه رحم و شفقتی برنمی‌تابد. برای او گویی بی‌ارزش‌ترین چیزها جان انسان‌هاست. انسان‌ها را له می‌کند، خرد می‌کند و حتی‌از استخوان‌هایش نمی‌گذرد. ازآن برای باروری خاک‌های کشاورزی‌اش استفاده می‌کند.

پوپر مسئله قدرت را به نحو دیگری مطرح می‌کند و می‌گوید «سوابق جانفشانی و خدمت یک قهرمان، توجیه کافی برای سپردن مقدرات زندگی یک ملت به دست آن قهرمان نیست چون به سادگی امکان هیولا شدن را به او می‌دهد.» و در ادامه اضافه می‌کند «آنچه دموکراسی را دموکراسی می‌کند توانایی و حق عزلِ حاکمان است از سوی مردم، بدون خونریزی و براندازی.» که چنین چیزی به ندرت در حکومت‌های پس از استقلالِ کشورهای آفریقایی یا جهان سوم دیده شده است.