کتاب زنانی که با گرگ ها می دوند

وقتی می‌خواهیم خودمان باشیم خیلی‌ها ما را طرد می‌کنند و اگر با آنچه که دیگران می‌خواهند باشیم خودمان را تطبیق بدهیم، باعث می‌شود که از خودمان دور شویم

«دانستن زیادی باعث می‌شود آدم زودتر پیر شود».

میل اجباری و اصرار به زنده نگه‌داشتن عشق در مثبت‌ترین حالت آن فقط باعث می‌شود که سرانجام عشق برای همیشه بمیرد.

شما می‌توانید روح را افسرده کنید و آن را از پای درآورید، می‌توانید به آن آسیب بزنید و زخمی‌اش کنید، می‌توانید عوارض بیماری را در آن به‌جای بگذارید و نشانه‌های ترس را برویش حکاکی کنید، اما او نمی‌میرد

گرگ‌های سالم و زنان سالم ویژگی‌های روانی خاص و مشترکی دارند: احساسات مشتاق، روحیه بازیگوش و ظرفیت فزونی در فداکاری. گرگ‌ها و زنان طبیعتاً اجتماعی هستند، استقامت زیادی دارند و دارای حس کنجکاوی و قدرت و نیروی فراوان هستند

قبل از خوابیدن سؤالی را مطرح کنید، با کمی تمرین بیشتر مواقع هنگام بیدار شدن پاسخ آن را پیدا کرده‌اید.

آن‌ها ازدواج می‌کنند درحالی‌که هنوز در مورد یغماگر بی‌اطلاع و خام هستند و کسی را انتخاب می‌کنند که زندگی آن‌ها را ویران می‌کند. آن‌ها مصمم هستند که آن شخص را با عشق «درمان» کنند. آن‌ها به طریقی در حال «خودفریبی» هستند.

مادامی‌که زنی باور داشته باشد که ناتوان است این‌طور به او آموزش داده باشند که آنچه را می‌داند درست است نباید بیان کند، استعدادها و موهبت‌های روح زنانه‌اش رو به نابودی می‌رود.

هرکس که به زنی نزدیک باشد در حقیقت در حضور دو زن قرار دارد؛ یکی حضوری بیرونی و یکی مخلوقی درونی، یکی که در جهان بیرونی است و یکی در جهانی که به‌سادگی قابل‌رؤیت نیست. موجود بیرونی در نور و روشنایی روز زندگی می‌کند و به‌راحتی قابل‌مشاهده است. او اغلب عمل‌گرا، فرهنگی و بسیار انسانی است. موجود درونی اغلب از راهی دور به سطح سفر می‌کند، گاهی ظاهر می‌شود و به‌سرعت ناپدید می‌شود، اما همیشه پشت احساسات زندگی می‌کند: موجودی شگفت‌انگیز، اصیل و خردمند است.

رودخانه همیشه مرا صدا می‌زد تا پس از تاریکی شب به ملاقاتش بروم، زمین‌ها نیاز داشتند تا کسی در آن‌ها قدم بگذارد تا آن‌ها بتوانند با ما حرف بزنند. آتش‌ها نیاز داشتند تا در تاریکی جنگل برافروخته شوند و قصه‌ها و داستان‌ها نیازمند گفته شدن و شنیده شدن در خارج از حیطه شنیده شدن توسط بزرگ‌ترها بودند.

بچه‌ها به‌طور غریزی خردمند و جادوگر متولد می‌شوند. آن‌ها در عمق استخوان‌هایشان می‌دانند چه چیزی درست است و در موردش چه‌کار باید کرد. این ذاتی است

می‌شود زنانی که می‌گویند خواهان رابطه هستند خودشان دست‌به‌کارهایی می‌زنند که باعث خراب شدن یک رابطه عاشقانه می‌شوند. این‌ها همان زنانی هستند که اهدافی تنظیم می‌کنند که اینجا، آنجا یا هر جایی‌که می‌خواهند و تنظیم کرده‌اند باشند و هرگز اولین قدم برای شروع حرکت به سمت هدفشان را برنمی‌دارند؛ یا با اولین سختی آن را رها می‌کنند. این‌گونه است که تمام تعلل‌هایی که در آن‌ها نفرت از خود وجود دارد و همه احساس شرم‌هایی که در آن سرکوبی و رهاشدگی هست، تمام شروع‌هایی که نیازمند آغاز شدن هستند و تمام پایان‌هایی که مدت‌هاست به تعویق افتاده‌اند، رخ می‌دهند. هرکجا که یغماگر به کمین نشسته باشد و دست بکار شود، همه‌چیز از مسیر خود منحرف می‌شود، ویران می‌شود و گردن زده می‌شود.

این‌طور به نظر می‌رسد که سیستم ایمنی بدن توسط افکار آگاهانه تقویت یا تضعیف می‌شود

این‌که این سرزمین، سرزمینی کهن و با قدمت بالاست امری مسلم است...قدیمی‌تر از اقیانوس‌ها. سن و سال ندارد؛ عمر معینی ندارد. کهن‌الگوی زن وحشی لایه‌های این سرزمین را می‌پروراند، از روح غریزی آن‌ها جاری می‌شود، اگرچه می‌تواند از رؤیاها و تجربیات خلاقانه ما شکل بگیرد، او لایه مادر، دوشیزه، دختر و زن معمولی نیست. او کودک درون نیست، ملکه نیست، زن قبیله‌ای نیست، عاشق و پیشگو هم نیست. او تنها همان است که هست.

م، تنهایی کسی که بدون تقصیر است ولی دائماً به بیرون پرتاب می‌شود...بعد شاید بتوانیم درد و رنج او را احساس کنیم.

او هر نامی که داشته باشد، نیرویی است که ماده‌گرگ آن را می‌سازد و گذشته شخص و تاریخچهٔ باستانی را در خود دارد؛ زیرا او سال‌هاست که بوده و هست و فراتر از زمان و مکان است. او مقصود زنانگی را در خود دارد. سنت‌های زنانه را حفظ کرده است. با موهای اطراف گونه‌اش آینده را حس می‌کند؛ او چشمان تیزبین و آینده‌نگر شیری‌رنگ یک پیرزن فرتوت را دارد؛ او هم‌زمان حال هم درگذشته زندگی می‌کند و هم در آینده؛ با رقص در هر دو سوی زمان تعادل آن را حفظ می‌کند.

اما نفس پرورش نیافته خیلی ساده است، مانند کودکی ضد اجتماع رفتار می‌کند نه کودکی شاد و خوشحال و خوش‌بخت؛ بیشتر شبیه به بچه‌هایی است که مدام نگاه می‌کنند ببینند کدام تکه از چیزی که برمی‌دارند بزرگ‌تر است، کدام رختخواب نرم است و کدام عاشق خوش‌قیافه‌تر است.

عشق یعنی در آغوش کشیدن و هم‌زمان مقاومت کردن در برابر پایان‌های بی‌شمار و آغازهای بیشمار ـ و همه این‌ها در همان رابطه رخ می‌دهند.

آن‌ها به‌طور غریزی می‌دانند که چه چیزهایی باید بمیرد و چه چیزهایی باید به حیات خود ادامه بدهد؛ آن‌ها می‌دانند که چطور باید ترک کنند و چطور باید بمانند. زمانی که زنان با طبیعت وحشی خود ارتباط می‌گیرند، از موهبت یک ناظر دائمی و درونی، کسی که می‌داند، خرد و بصیرت دارد، سروشی غیبی و الهام‌بخش، یک شاهد، سازنده و خالق یک مخترع و یک شنونده که او را راهنمایی می‌کند و به او پیشنهاد می‌دهد و زیستن در جهان بیرون و درون را ترغیب می‌کند، برخوردار می‌شوند. زمانی که زنان به این ماهیت و طبیعت وحشی نزدیک می‌شوند، حقیقت این ارتباط از درون آن‌ها می‌درخشد.

همه ما خواهان این هستیم که همه‌چیز شگفت‌انگیز و کامل باشد. هر زنی دوست دارد سوار بر اسبی تزئین شده شود و جنگل‌های بی‌انتهای سبز نفسانی را سواری کند و بتازاند. هر انسانی دلش می‌خواهد بهشت را خیلی زود و در روی زمین به دست آورد.

اگر زنی چنین موهبتی را داشته باشد که در جوانی پیر باشد و در پیری جوان باشد، همیشه خواهد دانست که چه اتفاقی روی می‌دهد

راه دیگری برای نیرو بخشیدن به ارتباط با شهود این است که اجازه ندهید کسی انرژی حیاتی شما را سرکوب کند... به این معنا که عقاید شما، افکار و ایده‌هایتان، ارزش‌ها، اخلاقیات و ایده‌آل‌هایتان را سرکوب کند.

طبیعت وحشی مانند دارویی شفابخش است؛ او هر آنچه را که یک زن نیاز دارد که باشد و بداند را در خود دارد. او برای همه‌چیز درمانی دارد. او داستان‌ها و رؤیاها و کلمات و علائم و نمادهایی دارد. او هم وسیله رسیدن است و هم خود مقصد

چه چیز زیبا نیست؟ عطش پنهان ما برای این‌که دوست‌مان داشته باشند نازیباست. عدم استفاده و سوءاستفاده ما از عشق نازیباست. عدم وفاداری و ازخودگذشتگی‌مان دوست‌داشتنی نیست، احساس ما از بی‌روح بودن زشت است، عقده‌های روان‌شناختی‌مان، بی‌کفایتی‌مان،

پس به یاد داشته باشید که اگر در بیابان سرگردان هستید و نزدیک به غروب آفتاب است و احتمالاً کمی هم گم شده باشید و قطعاً خسته هم باشید، این شانس را دارید که ماده‌گرگ به شما نظر کند و چیزی به شما نشان بدهد – چیزهایی دربارهٔ روح.

یک اثر فوق‌العاده گران‌بها که نه تنها به خاطر خرد عظیم آن بلکه به خاطر زبان ارزشمند و رازگونه‌اش با ارزش شده است

زنان درمی‌یابند که وقتی یغماگر را نابود کنند و بخش‌های مفید آن را بگیرند و بقیه‌اش را رها کنند، سرشار از شادابی، نشاط و زندگی خواهند شد. آن‌ها چیزی از یغماگر پس می‌گیرند که یغماگر از آن‌ها دزدیده بود، آن‌ها شهامتشان و جوهره وجودی‌شان را پس می‌گیرند.

. اگر ما نازیبایی را رد کنیم، از زندگی واقعی جدا می‌شویم و در سرما رها می‌شویم.

یعنی انسان به‌جای ترس از تاریکی احیا شدن، جرأت و شجاعت پیدا کند؛ یعنی مرهمی برای زخم‌های کهنه؛ یعنی تغییر شیوه‌های دیدن و بودن و بجای نقصان روح، سلامت روح را بازتاب کردن.

هرچقدر گسترهٔ یکپارچگی آنیموس قوی‌تر و بیشتر باشد (آنیموس را مانند پل تصور کنید) زن بیشتر و راحت‌تر با شیوه‌ای که زن می‌تواند اندیشه‌هایش را آشکار کند، کار خلاقانه‌اش را در دنیای بیرون به روش مستحکم‌تر به انجام می‌رساند. یک زن با آنیموسی ضعیف و رشدنیافته، ایده‌ها و افکار زیادی دارد اما نمی‌تواند آن‌ها را در دنیای بیرون تجلی ببخشد. او همیشه در سازمان‌دهی و پیاده‌سازی رؤیاها و تصاویر شگفت‌انگیز درونی‌اش کوتاه می‌آید.