بریده‌هایی از کتاب چاه تاریکی

انگار سختی‌ها من را به جای بهتری برده بودند.

«گاهی شرافت و پاکی آدم مثل یه لیوان پر از چای داغ می‌مونه، نگه داشتنش سخته.»

گفت: «گاهی شرافت و پاکی آدم مثل یه لیوان پر از چای داغ می‌مونه، نگه داشتنش سخته.»

میرزا بدون آن که سرش را برگرداند گفت: «آقا رضا یه چیزی بگم خوب گوش کن.» گفتم: «چی؟» گفت: «این ماجرای شکستن لیوان رو هیچ‌وقت فراموش نکن.» گفتم: «چرا؟» گفت: «گاهی شرافت و پاکی آدم مثل یه لیوان پر از چای داغ می‌مونه، نگه داشتنش سخته.» بعد برگشت و درحالی‌که صاف توی چشم‌هایم نگاه می‌کرد گفت: «خیلی باید مواظب باشی، خیلی باید احتیاط کنی که یه وقت نیفته، نشکنه، نریزه.»