«من متوجه شدهام که تغییر در زندگی یک اصل ثابت است (بیبنیادبودگی)، مرگ واقعیتی است که همه باید با آن روبهرو شویم (مرگ)، هیچکس دیگری نمیتواند واقعاً تجربهٔ زندگی فردی ما را درک کند (انزوا) و ما همیشه در حال تکاملیم (هویت) و تمام این واقعیتها میتوانند باعث شوند یافتن معنا دشوار شود (بیمعنایی).» مددکار، با افزایش بهکارگیری این زبان متناسب با آنچه فکر میکند مددجو برایش آماده است، درخواهد یافت که با تأکید بر کاربرد و اهمیت این زبانْ مددجو شروع به درک و بازتاب آن میکند. خیلی زود مددجو این واقعیتهای وجودی را ویژگیهای حقیقی (و لاینحل) انسانبودن و زندهبودن خواهد دید