کتاب مرگ

اگر مرگ نبود، همه‌ آرزویش را می‌کردند.

اگر مرگ نبود، همه‌ آرزویش را می‌کردند. فریادهای ناامیدی به آسمان بلند می‌شد. به طبیعت نفرین می‌فرستادند.

اگر زندگانی سپری نمی‌شد چقدر تلخ و ترسناک بود.

اگر مرگ نبود، همه آرزویش را می‌کردند.

تنها در گورستان است که خون‌خواران و دژخیمان از بیدادگری خود دست می‌کشند.

تنها در گورستان است که خون‌خواران و دژخیمان از بیداد‌گری خود دست می‌کشند. بی‌گناهان شکنجه نمی‌شوند. نه ستمگر است نه ستمدیده. بزرگ و کوچک در خواب شیرینی غنوده‌اند.

تا زندگانی نباشد مرگ نخواهد بود و همچنین تا مرگ نباشد زندگانی وجود خارجی نخواهد داشت.

اگر مرگ نبود، همه آرزویش را می‌کردند. فریادهای ناامیدی به آسمان بلند می‌شد. به طبیعت نفرین می‌فرستادند. اگر زندگانی سپری نمی‌شد چقدر تلخ و ترسناک بود.

تنها در گورستان است که خون‌خواران و دژخیمان از بیدادگری خود دست می‌کشند.

اگر مرگ نبود، همه‌ آرزویش را می‌کردند. فریادهای ناامیدی به آسمان بلند می‌شد. به طبیعت نفرین می‌فرستادند. اگر زندگانی سپری نمی‌شد چقدر تلخ و ترسناک بود.

اگر مرگ نبود، همه آرزویش را می‌کردند.

اگر مرگ نبود، همه آرزویش را می‌کردند. فریادهای ناامیدی به آسمان بلند می‌شد

اگر مرگ نبود، همه آرزویش را می‌کردند.

زندگانی از مرگ جدایی‌ناپذیر است. تا زندگانی نباشد مرگ نخواهد بود و همچنین تا مرگ نباشد زندگانی وجود خارجی نخواهد داشت.

مرگْ همه‌ی هستی را به یک چشم نگریسته و سرنوشت آن‌ها را یکسان می‌کند: نه توان‌گر می‌شناسد نه گدا؛ نه پستی نه بلندی؛ و در مغاک تیره آدمیزاد، گیاه و جانور را در پهلوی یکدیگر می‌خواباند. تنها در گورستان است که خون‌خواران و دژخیمان از بیداد‌گری خود دست می‌کشند. بی‌گناهان شکنجه نمی‌شوند. نه ستمگر است نه ستمدیده. بزرگ و کوچک در خواب شیرینی غنوده‌اند. چه خواب آرام و گوارای که روی بامداد را نمی‌بینند! داد و فریاد و آشوب و غوغای زندگانی را نمی‌شنوند. بهترین پناهی است برای دردها غم‌ها رنج‌ها و بیدادگری‌های زندگانی

اگر زندگانی سپری نمی‌شد چقدر تلخ و ترسناک بود.

اگر مرگ نبود، همه آرزویش را می‌کردند.

مرگ با داس کهنه‌ی خود خرمن زندگانی را درو می‌کنند.... مرگْ همه‌ی هستی را به یک چشم نگریسته و سرنوشت آن‌ها را یکسان می‌کند: نه توان‌گر می‌شناسد نه گدا؛ نه پستی نه بلندی؛ و در مغاک تیره آدمیزاد، گیاه و جانور را در پهلوی یکدیگر می‌خواباند.

اگر مرگ نبود، همه آرزویش را می‌کردند.

تا زندگانی نباشد مرگ نخواهد بود

اگر مرگ نبود، همه‌ آرزویش را می‌کردند. فریادهای ناامیدی به آسمان بلند می‌شد. به طبیعت نفرین می‌فرستادند. اگر زندگانی سپری نمی‌شد چقدر تلخ و ترسناک بود.

زندگانی از مرگ جدایی‌ناپذیر است. تا زندگانی نباشد مرگ نخواهد بود و همچنین تا مرگ نباشد زندگانی وجود خارجی نخواهد داشت. از ستارهٔ آسمان تا کوچک‌ترین ذرهٔ روی زمین دیر یا زود می‌میرند

ای مرگ! تو از غم و اندوه زندگانی کاسته آن را از دوش برمی‌داری. سیه‌روز تیره‌بخت سرگردان را سروسامان می‌دهی. تو نوشداروی ماتم‌زدگی و ناامیدی می‌باشی.

تو مانند مادر مهربانی هستی که بچه‌ی خود را پس از یک روز طوفانی در آغوش کشیده نوازش می‌کند و می‌خواباند.

زندگانی از مرگ جدایی‌ناپذیر است. تا زندگانی نباشد مرگ نخواهد بود و همچنین تا مرگ نباشد زندگانی وجود خارجی نخواهد داشت. از ستارهٔ آسمان تا کوچک‌ترین ذرهٔ روی زمین دیر یا زود می‌میرند: سنگ‌ها، گیاه‌ها، جانوران... هرکدام پی‌درپی به دنیا آمده و به سرای نیستی رهسپار می‌شده و در گوشهٔ فراموشی مشتی گردوغبار می‌گردند.

مرگْ همهٔ هستی را به یک‌چشم نگریسته و سرنوشت آن‌ها را یکسان می‌کند: نه توانگر می‌شناسد نه گدا؛ نه پستی نه بلندی؛ و در مغاک تیره آدمیزاد، گیاه و جانور را در پهلوی یکدیگر می‌خواباند.

مرگْ همه‌ی هستی را به یک چشم نگریسته و سرنوشت آن‌ها را یکسان می‌کند: نه توان‌گر می‌شناسد نه گدا؛

اگر مرگ نبود، همه آرزویش را می‌کردند. فریادهای ناامیدی به آسمان بلند می‌شد. به طبیعت نفرین می‌فرستادند. اگر زندگانی سپری نمی‌شد چقدر تلخ و ترسناک بود.

اگر مرگ نبود، همه آرزویش را می‌کردند.

تا زندگانی نباشد مرگ نخواهد بود