کتاب نمایشنامه شازده کوچولو

ما آدم‌بزرگ‌ها ارقام را دوست داریم. مثلاً اگر شما به آدم‌بزرگ‌ها بگید: «من خونهٔ زیبایی با آجرهای قرمز دیدم که جلو پنجره‌هاش پر از گل‌های شمعدانی بود و روی پشت‌بومش کبوترهای زیبا پرسه می‌زدند»، آن‌ها نمی‌تونند اون خونه را پیش خودشون تصور کنند. باید به آدم‌بزرگ‌ها گفت: «من یک خونهٔ صد هزار فرانکی دیدم!» آن‌وقت آن‌ها خواهند گفت: «به‌به! چه خونهٔ قشنگی!»

آخه ما آدم‌بزرگ‌ها ارقام را دوست داریم. مثلاً اگر شما به آدم‌بزرگ‌ها بگید: «من خونهٔ زیبایی با آجرهای قرمز دیدم که جلو پنجره‌هاش پر از گل‌های شمعدانی بود و روی پشت‌بومش کبوترهای زیبا پرسه می‌زدند»، آن‌ها نمی‌تونند اون خونه را پیش خودشون تصور کنند. باید به آدم‌بزرگ‌ها گفت: «من یک خونهٔ صد هزار فرانکی دیدم!» آن‌وقت آن‌ها خواهند گفت: «به‌به! چه خونهٔ قشنگی!»

آدم‌ها این حقیقت رو فراموش کرده‌ند، ولی تو نباید فراموش کنی. تو هرچی رو اهلی کنی همیشه مسئولش خواهی بود. تو مسئول گل سرخ خودت هستی...

آدم‌بزرگ‌ها این‌طورند دیگه، نباید از آن‌ها رنجید. بچه‌ها باید نسبت به آدم‌بزرگ‌ها گذشت داشته باشند.

تو هنوز برای من پسربچهٔ کوچکی هستی، مثل صدها هزار پسربچهٔ دیگه و من احتیاجی به تو ندارم. تو هم احتیاجی به من نداری، چون من هم برای تو روباهی هستم شبیه به صدها هزار روباه دیگه. اما اگه تو منو اهلی کنی هر دو به هم نیازمند می‌شیم. تو برای من در عالم همتا نخواهی داشت و من هم برای تو در دنیا یگانه خواهم بود... می‌فهمی؟!

اما اگه تو منو اهلی کنی زندگی من مثل روز روشن می‌شه. من با صدای پایی آشنا می‌شم که با صدای پاهای دیگه فرق داره.

من نون‌خور نیستم و گندم به نظرم چیز بی‌فایده‌ایه. گندم‌زارها منو یاد هیچ‌چیز نمی‌اندازند، اما تو موهای طلایی زیبایی داری. اگه منو اهلی بکنی، چون گندم به رنگ طلاست، منو به یاد تو خواهد انداخت. اون‌وقت من صدای وزیدن باد رو در گندمزار دوست خواهم داشت...

هیچ‌چی رو، تا اهلی نشده باشه، نمی‌شه شناخت.

اونچه به گل تو اون‌قدر ارزش داده عمریه که تو به پاش صرف کرده‌ای.

چه خوبه که آدم حتی اگه دمِ مرگ هم باشه فراموش نکنه که دوستی داشته.

با خود گفتم: اگر آدم گذاشت که اهلی‌اش کنند خواه‌ناخواه خودش را به این خطر انداخته که کارش دست‌آخر به گریه کردن بکشد.