بریده‌هایی از کتاب پیام آور تاریخ

هر مورخی قبل از هرچیز، یک انسانه. بنابراین، تاریخ نمی‌تونه کاملاً بی‌طرف باشه، تاریخ در حرکته، تغییرشکل می‌ده، محو می‌شه یا پُربارتر می‌شه. هویت ما، گذشتهٔ ما، تمام آنچه ما رو تعریف می‌کنه، فقط یک روایته.

تاریخ حافظهٔ جمعی ماست، هویت ماست. چیزیه که ما رو به‌عنوان بشر تعریف می‌کنه. تاریخ برای همهٔ ما ملموسه، نگاشته‌شده‌ست، تغییرناپذیره.

الکساندر : می‌بینم که خیلی دنیا رو تیره و تار می‌بینین. آدِلایید: چون دارم بارِ قرن‌ها رنج و اندوه رو به دوش می‌کشم، و این بار سنگینیه.

الکساندر: بازم چشماتون تو هاله‌ای از غبار گم شدن، اونا می‌خوان چی بگن؟

آدِلایید: روزی این تابلو، این تصویر، از عقیدهٔ شما فراتر خواهد رفت و نماد یک ملت خواهد شد، حتی بیشتر از یک ملت: نماد یک آرمان. اوژن: (مردد) یک آرمان؟ آدِلایید: اون نمادِ تنها توجیه به حق برای جنگه: به دست آوردن آزادی. اوژن: مگه توجیه دیگه‌ای هم می‌شناسین؟ آدِلایید: اوژن، در تمام زمان‌ها، جنگ فقط به دلیل کینه‌توزی، غارتگری یا به دلایل بیهوده سر گرفته.

مرد: همش همین. صدها سال تاریخ، تبدیل به یک مکعب آهنی شد.

سیکسْت دوم: که اون‌ها رو نجات بدیم؟ از چی؟ دیمیتری: از امپراطوری. تو یونانی هستی، مثل من، و تهِ دلت، مثل من، می‌دونی که نجات انسان در دمکراسیه.

کلماتْ باد هوایی است که در ارتعاشه.

من با تماشای این کتاب‌ها عطشم رو سیراب می‌کنم. این کتابخونه عجب غافلگیرکننده‌س!

و در الجزیره، وقتی زن و مردی طلاق می‌گیرن، زن هیچ حقی نداره.

به‌هرحال تو الجزایر، وقتی زن هستید، آسون نیست.

زن الجزایری باید همهٔ عمر تحت سلطهٔ یه مرد باشه، پدرش، برادرش، شوهرش، پسرعموش. زنْ یه موجود صغیر به حساب می‌آد، در تمام عمرش!

مرد: می‌دونین، تو فرانسه هم تا سال‌های پنجاه، زن‌ها حق نداشتن دسته‌چک داشته باشن... آلیا: تو سال‌های پنجاه! در الجزیره تو سال ۲۰۰۱ هم هنوز همون وضعیته! "... زن‌ها را با ظاهری محترمانه فریب می‌دهند و آن‌ها را در یک بندگی واقعی نگه می‌دارند، در مورد آنچه مربوط به دارایی‌هایمان می‌شود، به‌عنوان افرادی صغیر با ما رفتار می‌کنند و آنجا که به خطاهای ما مربوط می‌شود، به‌عنوان افرادی بالغ!" مرد: از بومارشه، اون طرف‌دار حقوق زنان بود! آلیا: اون این جمله رو در سال ۱۷۷۸ نوشت و بعد از سه قرن هنوز اینجا معتبره! این غیر قابل تحمله!

مرد: ولی شما چرا برنمی‌گردین فرانسه؟ آلیا: ما نمی‌خوایم برگردیم فرانسه! نمی‌خوایم بریم! رفتن یعنی تسلیم شدن! رفتن یعنی کوتاه اومدن!

نمی‌دونه کجاست. دیگه دقیقاً نمی‌دونه کیه. فقط یک چیز رو می‌دونه: دنبال راهش می‌گرده.

آدِلایید: حرف بزنین، حرف بزنین، من دوست دارم بشنوم.

وقتی می‌خوان آزاد باشن، تنها راهی که برای شنیده شدن صداشون دارن، اینه که بکشن... و کشته بشن.

من... همچین چیز مهمی نیستم...

آدِلایید: معلوم می‌شه که زیاد بلندپروازی ندارین؟ الکساندر: مگه آدم برای خوشبخت بودن باید بلندپرواز باشه؟ آدِلایید: حداقل باید در وجودتون یک شوروشوق وافر به چیزی وجود داشته باشه؟ الکساندر: شاید. من دوست دارم، البته شاید فکر کنین اینو برای خوشایند شما می‌گم، ولی من دوست دارم داستان تعریف کنم. آدِلایید: واقعاً که خنده‌داره. الکساندر: من خودم زیاد ماجراجو نیستم، ولی دلم می‌خواد صدها یا هزاران نفر رو با خودم به یک ماجرای فوق‌العادهٔ ادبی ببرم.

این برای من تسلای خاطر بزرگیه که بالاخره بتونم بگم: خانوادهٔ من زنده بودن، خانوادهٔ من وجود داشتن، پدرم، مادرم، عمه‌م، دخترعمه و پسرعمه‌هام. همه‌شون رو با گیوتین اعدام کردن و تو یه گور دسته‌جمعی انداختن و تمام آثار حیاتشون رو از بین بردن، ولی اون‌ها وجود داشتن، و اونچه رو که اصله حفظ کردن، حداقل امیدوارم...

دوباره خوندم. و دوباره خوندم. و دوباره خوندم.

آدِلایید: گذشتهٔ من دیگه به من تعلق نداره. الکساندر: پس آینده رو بنویسین، برای من بنویسین.

اوژن: "آزادی راهنمای انسان‌هاست"

بیست بار تا سرحدِ مرگ رفته و بیست بار تن و بدن من براش لرزیده.

تاریخ پیشرفت می‌کنه هانری. تاریخ روی سنگ‌ها حک نشده، تاریخ در حرکته. خاطرات ما، حافظهٔ ما، کم‌رنگ می‌شه یا پرجلوه‌تر می‌شه.

ببین، به نظر من، در دل هر داستان تخیلی، یک رویداد واقعی وجود داره: اودیسه، ایلیاد، اِنه‌اید... که همه‌شون از واقعیت‌های تاریخیِ مسلم الهام گرفتن و بازگوکنندهٔ اون هستن.

زنان و مردان مانند برگ درخت بر زمین می‌افتند.

من در آنِ واحد، یک افسانه و یک واقعیت هستم.

ژَن: مامان، تو در مورد این مرد هیچی نمی‌دونی! همهٔ داستانش فقط یه داستانه! فقط کلمات، باد هوا! آلیا: و اگه من بخوام اونا رو باور کنم چی؟ اگه انتخابم این باشه که اونا رو باور کنم چی؟

امروز پاریس از همیشه هم زیباتر است، زیرا پاریس آزاد است.