بریده‌هایی از کتاب جین در فانوس تپه

«دیوارها به‌محض اینکه از آنها عکس آویزان می‌کنی، دوست آدم می‌شوند. دیوار برهنه چشم دیدن هیچ‌کسی را ندارد.»

بیشتر دردسرهای دنیا را آدم‌های احمق درست می‌کنند نه آدم‌های شرور.

شاید... هنوز خیلی هم دیر نشده باشد

هیچ‌وقت حسادت نکن جینی. هیچ‌چیزی خانمان‌سوزتر از حسادت نیست.

اصلاً نمی‌دانست سکوت جین تنها سپرش برابر سیل اشک‌هایش است. جین نباید "به‌هیچ‌وجه" زیر گریه می‌زد.

هر زبان جدیدی شبیه به دری است که به کاخی شاهانه باز می‌شود.

بعضی‌وقت‌ها هیچ پاسخی بدتر از "نه" نیست، اما گاهی هم هیچ پاسخی شیرین‌تر از آن نیست.

دوست دارد دوروبرش خلوت باشد... درست مثل خودم.

بیشتر دردسرهای دنیا را آدم‌های احمق درست می‌کنند نه آدم‌های شرور.

وقت‌هایی که توی حال و هوایش باشم، می‌توانم یک‌کله حرف بزنم. بقیهٔ اوقات ترجیح می‌دهم ساکت بنشینم.

ولی جین بعضی از آدم‌ها خیلی از راه راست فاصله گرفته‌اند و هرچقدر هم که دلشان بخواهد، دیگر نمی‌توانند به آن برگردند.

احساس می‌کرد که انگار تمام این مدت مشغول دویدن بوده، می‌دویده تا به کسی توی جاده برسد، ولی آن فرد مد نظر لحظه‌به‌لحظه از او دورتر می‌شد.

من هم با امرسون موافقم، گزاف‌ترین بهایی که برای هر خواسته می‌پردازی، همان "خواستن" است. بعضی‌وقت‌ها هیچ‌کس تاب پرداخت چنین بهایی را ندارد.

قبل‌ازآن فکر می‌کردم تروایی‌ها خیلی احمق بوده‌اند که به‌خاطر چنین چیزی جنگ راه انداخته بودند. ولی آن روز فهمیدم اگر هلن تروایی هم به اندازهٔ رابین من زیبا بوده، ارزش جنگیدن را داشته

تازه چشم‌هایش. چشم‌های او به‌قدری قشنگ بودند که آدم دیگر چشم دیدن هیچ چشمی را نداشت.

زبان انسان می‌تواند جان او را حفظ کند یا آن را بر باد دهد.

«هیچ‌کدام از ماجراجویی‌ها بی‌تماشای طلوع روز جدید ماجراجویی نمی‌شود جین. خدا می‌داند هر روز با خودش چه می‌آورد. شاید یک پادشاهی سرنگون شود... شاید یک بچه به دنیا بیاید که یک روز درمان سرطان را کشف می‌کند... شاید کسی جایی یک شعر ناب بسراید...»

خانه! جایی خوانده بود، "دل هرکجاست، خانه همان‌جاست."

آهسته گفت: «فکر... فکر نمی‌کردم چیزهایی که من دوستشان دارم هم بمیرند.» «جین، عشق جلوی مرگ را نمی‌گیرد. درست است زندگی‌اش کوتاه بود، ولی خوشبخت بود. توی باغچه خاکش کردیم. بیا باغچه را ببین جین. به‌محض اینکه خبردار شد تو داری برمی‌گردی، حسابی گل کرد.»

«زندگی! با دخترم مهربان باش... عشق! هیچ‌وقت خانهٔ قلبش را خالی نکن.»

به این می‌گویند زندگی جین! آدم باید شومینهٔ خودش را داشته باشد. پای آدم جلوی شومینهٔ بقیه گرم می‌شود، ولی قلبش یخ می‌بندد.

نمی‌خواستم کار به جایی بکشد که شعلهٔ عشقی که یک‌وقتی توی چشم‌هایش برق می‌زد، جایش را به نفرت بدهد.

اگر فقط هر هزار سال یک بار ستاره‌ها را می‌دیدیم، آن‌موقع می‌فهمیدیم داریم چه منظرهٔ نفس‌گیری را از دست می‌دهیم.»

اگر فقط هر هزار سال یک بار ستاره‌ها را می‌دیدیم، آن‌موقع می‌فهمیدیم داریم چه منظرهٔ نفس‌گیری را از دست می‌دهیم.

جین فکر کرد، "ولی من از دوست‌داشتن بقیه خوشم می‌آید. احساس خوبی به آدم می‌دهد."

دنیای زبان‌ها خیلی جالب است. هر زبان جدیدی شبیه به دری است که به کاخی شاهانه باز می‌شود. حتی مطمئنم از لاتینی هم که دیگر عمرش به آخر رسیده، خوشت می‌آید. مرگ یک زبان خیلی غم‌انگیز است، مگرنه؟ یک موقعی زنده و پرشور و نشاط بوده. آدم‌ها با آن حرف‌های زشت و قشنگ... حرف‌های خردمندانه و احمقانه می‌زده‌اند.

بیشتر دردسرهای دنیا را آدم‌های احمق درست می‌کنند نه آدم‌های شرور. "

گفت: «کاری از دست من برمی‌آید؟» جین ناخواسته با همین یک جمله نشان داد چه‌جور آدمی است. احتمالاً هر کس دیگری بود، می‌گفت، «چیزی شده؟»

«همان‌موقع فهمیدم ما شبیه به هم هستیم.»

از بین این‌همه آدم، جین فقط دو نفرشان را دوست داشت، دو نفر از بین میلیون‌ها آدم تعداد خیلی کمی بود.