بریده‌هایی از کتاب دو زن زیبا

بیشتر دوستام الان دانشگاه هستن. ولی من پسرم رو دارم که بزرگ‌ترین گنج منه. نباید حسرت بخورم. هر چی هم آدم درس بخونه آخرش باید شوهر کنه و بچه بیاره.

مترو به آدم یاد می‌دهد که چند ثانیه کم‌و‌زیاد می‌تواند کل زندگی‌ات را به‌هم بریزد. یاد می‌دهد که زندگی به ثانیه‌ها بند است. چند ثانیه دیر برسی از قطار سریع‌السیر جا می‌مانی. از قطار سریع جا ماندن یعنی نیم ساعت تاخیر و تاخیر یعنی کم شدن از حقوق و کم شدن از حقوق یعنی مثل خَر توی گل ماندن.

همه‌چیز تقصیر آن زنیکه‌ی از ‌خدا بی‌خبر بود. آن کودکی هولناک و زخم‌هایی که با خودم داشتم را یادش نمی‌آمد. این‌که چطور جلوی چشم من زیر مشت و لگد پدرم می‌افتاد و بعد اِنگار‌نه‌اِنگار! برایش شام مُرصع‌پلو درست می‌کرد. همان موقع نفرت از ضعیف بودن و مردها را توی دلم کاشتند. پدرم با ظلمش. مادرم با سکوتش دربرابر ظلم.

گفتم عروسی می‌کنم از اون خونه و دردسرهاش خلاص می‌شم، ولی نمی‌دونستم خونواده مثل سایه‌ی آدمه. هرجا بری باهاته و نمی‌تونی ازش فرار کنی.

یک هفته بعدش مامان برگشت خونه. چطور این‌همه سال این‌همه خفت‌وخواری رو تحمل کرده؟ می‌گه به‌خاطرِ شما بوده که زیر دست نامادری نیفتین. خبر نداره موندنش بیشتر از رفتنش ما رو بدبخت کرد.»

مترو به آدم یاد می‌دهد که چند ثانیه کم‌و‌زیاد می‌تواند کل زندگی‌ات را به‌هم بریزد

گفتم مادر ما همه‌ی بدبختی‌مان این بود که هیچ‌وقت پیش چشم هم نبودیم از‌بس‌که حرفی برای گفتن نداشتیم. مادر گفت همین است مادر، زبان‌تان را بسته بودند.

«خیلی شیک براتون کوتاه کرده.» «دوماه پیش با ماشین زدم. برای همین یکدست شده.»

«مردا! مردا! در نهایت اون‌ها باید از نتیجه‌ی کار خوش‌شون بیاد. انگار خودمون آدم نیستیم!»

معجزه باید ارزان باشد. ارزان باشد تا همه‌ی آدم‌ها بتوانند از آن استفاده کنند.