کتاب سقراط اکسپرس

بهترین قضاوتی که می‌توان از یک فرد داشت از جواب‌هایش نیست، بلکه براساس سؤال‌هایی است که می‌پرسد.

سؤال‌های بچه، ما را آزار می‌دهد، اما نه به این دلیل که احمقانه است، زیرا چنان‌که باید توانایی پاسخ‌گویی آن را نداریم. بچه مانند سقراط پرده از غفلت ما می‌گشاید، و درحالی‌که این موضوع در بلندمدت می‌تواند سودمند باشد، در کوتاه‌مدت آزارنده است. پیتر کریفت می‌گوید: «اگر نتوانی خاطر کسی را بیازاری فیلسوف نیستی.»

لذت تنها چیزی است که آن را به خاطر خودش می‌خواهیم.

بهترین قضاوتی که می‌توان از یک فرد داشت از جواب‌هایش نیست، بلکه براساس سؤال‌هایی است که می‌پرسد.

زندگیِ سنجیده، نیازمند فاصله است. ما برای بهتر دیدن خودمان باید یک قدم از خود دور شویم. بهترین راه برای دستیابی به این چشم‌انداز، گفت‌وگو است. فلسفه و گفت‌وگو برای سقراط عملاً هم‌معنی هستند.

موسیقی‌ای که گوش می‌کنیم بیش از لباسی که می‌پوشیم یا ماشینی که می‌رانیم یا نوشیدنی‌ای که می‌نوشیم بیانگر شخصیت ما است.

زیبایی در چشمان بیننده نیست. در قلب اوست. نمی‌توانیم دیدگاه خود را بدون اصلاح خود اصلاح کنیم. پویایی هر دو راه را پیش می‌گیرد. نه تنها آن کسی که هستیم آنچه می‌بینیم تعیین می‌کند، بلکه آنچه می‌بینیم نیز آن کسی را که هستیم تعیین می‌کند. همان طور که وداها می‌گوید: «آنچه می‌بینی، همان می‌شوی.»

تنها زمانی که توجه خود را کامل و بی‌هیچ انتظاری معطوف کسی می‌کنیم، در این «نادرترین و خالص‌ترین شکل بخشندگی

مکان‌ها به همان اندازه که به آن‌ها بها می‌دهیم ارزش دارند.

لذت تنها چیزی است که آن را به خاطر خودش می‌خواهیم.

به گفتهٔ اپیکور برتری لذت مشهود بود. کودک به چه‌چیزی واکنش نشان می‌دهد؟ لذت و درد. نیازی نیست به او بیاموزید آتش داغ است و آب‌نبات خوش‌مزه است؛ او این را می‌داند. لذت‌یابی و دوری از درد مانند نفس‌کشیدن طبیعی و خودکار است.

بشر خیلی پیشتر از آنکه به تعریف زیبایی بپردازد، آن را خلق کرده است. هومر چیزی از نظریهٔ ادبی نمی‌دانست. هنرمندان ناشناخته‌ای که غارهای لاسکو را حدود هفده هزار سال پیش می‌آراستند، در کلاس هنر رد می‌شدند. بهتر است زندگی را ببینی تا اینکه بخواهی آن را بفهمی.

بدبینی اطمینانی می‌طلبد که من ندارم و به خاطر آن سپاسگزارم.

اگر ذهن خود را با افکار دیگران پر کنید، آن‌ها جای افکارتان را می‌گیرند.

هر پیروزی که از طریق خشونت حاصل شود توهم است. این راه تنها آغاز فصل خونین بعدی را به تعویق می‌اندازد.

برطرف‌کردن مشکلی، پیش از آنکه تجربه‌اش کنی و با آن مواجه شوی مانند آن است که بخواهی بدون خرید مواد غذایی غذا درست کنی.

هر چیزی که میل را افزایش دهد موجب رنج می‌شود. هر چیزی که میل را کاهش دهد - به قول شوپنهاور، از خواستن بکاهد - تسکین رنج است

ما حکم آن مست زبانزدی را داریم که در کوچه‌ای روشن دنبال کلیدهایش می‌گردد. عابری می‌پرسد: «اینجا گم‌شان کردی؟» او با اشاره به پارکینگ تاریک می‌گوید: «نه، آنجا گم‌شان کردم.» «پس چرا داری اینجا دنبال‌شان می‌گردی؟» «اینجا چراغ دارد.»

اپیکور تجربه‌گرا بود. او معتقد بود ما جهان را از طریق حواس و تنها حواس خود می‌شناسیم. ممکن است حواس کامل نباشند، اما منبع دانش قابل اعتماد دیگری وجود ندارد و هرکس چیزی جز این بگوید یا فریب خورده یا دارد فریبتان می‌دهد.

میل غیرضروری را با میل ضروری اشتباه گرفته‌اید.

سؤال‌ها پنجرهٔ حقیقی روح‌اند نه چشم‌ها.

تغییر خود به مراتب آسان‌تر از تغییر جهان است

ما چیزها را یک‌باره از دست می‌دهیم، اما فقدان آن را به مرور تجربه می‌کنیم. زمان می‌برد تا بپذیرید کلیدهای اتومبیل یا کیف پول یا قلبتان صرفاً جا گذاشته وگم نشده‌اند، بلکه از خط نامرئی و بااین‌حال پرشتابی که چیزهایی را که مالکشان هستیم از چیزهایی که زمانی مالکشان بوده‌ایم جدا می‌کند گذشته است. عدم وجود ما را وحشت‌زده می‌کند. زمان می‌برد تا خود را تطبیق دهیم.

رسیدن به پاسخ دل نه تنها مستلزم صبر، بلکه تمایل به روبه‌رو شدن با غفلت و نادانی خود است. در شک، در ابهام ماندن، به جای عجله‌کردن در حل مشکل، برای آنکه مورد دیگری را از فهرست کارهایی که باید انجام دهید خط بزنید. این موضوع زمان‌بر است و اراده می‌خواهد. جیکوب نیدلمن و نیز سقراط می‌گویند، دیگران دستتان خواهند انداخت، اشکالی ندارد. مسخره‌شدن بهای خرد است.

پیاده‌روی نیازی به یال‌وکوپال تمدن ندارد: نه حیوانات رام‌شده، نه کالسکه‌ها، نه جاده‌ها. راه‌نورد آزاد و ناگرفتاراست.

مردم با تکبر در برابر دیگران گام برمی‌دارند، اما به‌ندرت تنها هستند. این‌ها ژست‌های اجتماعی است.

اگر ذهن خود را با افکار دیگران پر کنید، آن‌ها جای افکارتان را می‌گیرند.

اگر نیکی به‌سمتتان می‌آید از آن لذت ببرید. در جست‌وجویش نباشید. اتفاق‌های خوب برای کسانی می‌افتد که منتظر اتفاقات خوب نیستند.

«به اینکه ایده‌هایم را از کجا بگیرم یا آنه‌ها به چی اشاره می‌کنند اصلاً اهمیت نمی‌دهم.»

در آداب هندی سانیاسی به کسی گفته می‌شود که تعهدات خانوادگی را رها می‌کند، از مادیات چشم می‌پوشد و به دنبال زندگی معنوی به خلوتگاهی در جنگل پناه می‌برد.