بریده‌هایی از کتاب نهمین روز از ماه نوامبر

«اگر در کسی گم شده باشی، هرگز نمی‌توانی خود را بیابی.»

باید این کار را بکنم. باید خودم را مجبور کنم پیش از اینکه زندگی قبلی‌ام مرا به‌طور کامل ببلعد، زندگی جدیدی بسازم.

بدن فقط بسته‌ای است برای موهبت‌هایی که درونش قرار دارند و تو پر از موهبتی: فداکاری، مهربانی و دل‌سوزی. همهٔ صفت‌های مهم! جوانی و زیبایی از بین می‌روند، اما صفت‌های انسانی هرگز.

«اینکه یه زوج آخر کتاب به هم برسن یا نه دلیل نمی‌شه که کتاب پایان خوشی نداشته باشه. مهم اینه که این دو نفر عاقبت خوشی داشته باشن و مهم نیست که حتماً هر دوشون با هم باشن.»

«اگر در کسی گم شده باشی، هرگز نمی‌توانی خود را بیابی

هنگامی‌که زمان گرفتن تصمیم‌های مهم زندگی فرامی‌رسد، راحتی مانع است.

اهداف با سخت‌کوشی به دست می‌آیند؛ نه در مکانی که راحت و آرام پناه گرفته‌اید

اگه داستانمون رو به‌صورت کتاب دربیاری، من می‌ذارمش توی فهرست کتاب‌های موردعلاقه‌م.»

«همواره می‌خواستم بروم و دور شوم، اما ترسیده‌ام، چراکه برخی زندگی‌ها بی‌آنکه زیسته شوند از میان می‌روند.»

هرگز با کسی ملاقات نخواهم کرد که باعث شود احساسی را که او در من ایجاد می‌کند، داشته باشم

دوباره می‌خندم. درست مانند کاری که از صبح تا حالا پس از شنیدن حرف‌های او کرده‌ام. فکر نمی‌کنم تا حالا آن‌قدر به حرف‌های کسی خندیده باشم.

«اینکه یه زوج آخر کتاب به هم برسن یا نه دلیل نمی‌شه که کتاب پایان خوشی نداشته باشه. مهم اینه که این دو نفر عاقبت خوشی داشته باشن و مهم نیست که حتماً هر دوشون با هم باشن.»

هرکس که گفته حقیقت تلخ است، خوش‌بین بوده؛ حقیقت همچون سمی مهلک است.

ولی مشکل اینجاست که به فردی که قلبی ندارد، نمی‌توان نیش ز

وقتی با چیزی آشنا نشوی، دل‌تنگ آن هم نمی‌شوی.

ما نمی‌توانیم والدین خود را انتخاب کنیم، والدین نیز نمی‌توانند فرزندانشان را انتخاب کنند، اما می‌توانیم انتخاب کنیم که حاضریم تا چه اندازه تلاش کنیم تا از آنچه به دست آورده‌ایم، نهایت استفاده را ببریم.

نمی‌دانم دوست‌داشتنِ کسی برای شما هم این‌گونه است که احساس کنید بخشی از وجودتان را به فردی که به درونتان راه پیدا کرده است بخشیده‌اید یا نه، اما من دقیقاً همین احساس را دارم. احساس می‌کردم بخشی از روح هر دویمان رها شده و بخشی از روح او به من و بخشی از روح من به او منتقل شده است.

نمی‌دانم دوست‌داشتنِ کسی برای شما هم این‌گونه است که احساس کنید بخشی از وجودتان را به فردی که به درونتان راه پیدا کرده است بخشیده‌اید یا نه، اما من دقیقاً همین احساس را دارم. احساس می‌کردم بخشی از روح هر دویمان رها شده و بخشی از روح او به من و بخشی از روح من به او منتقل شده است. این لحظه به‌راستی پراضطراب‌ترین لحظه‌ای بود که تاکنون با کسی گذرانده بودم.

یکی از چیزهایی که همیشه به خودم یادآوری می‌کنم اینه که همه جای زخم دارن؛ بعضی‌ها حتی بدتر از من. تفاوتش اینه که مال من پیداست و مال اونا نه.

من بی‌هدف و سرگردان و به زلالیِ آبم و او لنگری است غرق‌شده در دریای من بنتون جیمز کسلر