بریده‌هایی از کتاب نهمین روز از ماه نوامبر

«اگر در کسی گم شده باشی، هرگز نمی‌توانی خود را بیابی.»

باید این کار را بکنم. باید خودم را مجبور کنم پیش از اینکه زندگی قبلی‌ام مرا به‌طور کامل ببلعد، زندگی جدیدی بسازم.

«اینکه یه زوج آخر کتاب به هم برسن یا نه دلیل نمی‌شه که کتاب پایان خوشی نداشته باشه. مهم اینه که این دو نفر عاقبت خوشی داشته باشن و مهم نیست که حتماً هر دوشون با هم باشن.»

بدن فقط بسته‌ای است برای موهبت‌هایی که درونش قرار دارند و تو پر از موهبتی: فداکاری، مهربانی و دل‌سوزی. همهٔ صفت‌های مهم! جوانی و زیبایی از بین می‌روند، اما صفت‌های انسانی هرگز.

بله، درست است، جای زخم‌هایت وجود دارند، اما هرکسی که به‌جای دیدن تو، جای زخم‌هایت را ببیند، لیاقت تو را ندارد. امیدوارم این نکته را به خاطر داشته باشی و باورش کنی.

«اگر در کسی گم شده باشی، هرگز نمی‌توانی خود را بیابی

هنگامی‌که زمان گرفتن تصمیم‌های مهم زندگی فرامی‌رسد، راحتی مانع است.

اهداف با سخت‌کوشی به دست می‌آیند؛ نه در مکانی که راحت و آرام پناه گرفته‌اید

«همواره می‌خواستم بروم و دور شوم، اما ترسیده‌ام، چراکه برخی زندگی‌ها بی‌آنکه زیسته شوند از میان می‌روند.»

هرکس که گفته حقیقت تلخ است، خوش‌بین بوده؛ حقیقت همچون سمی مهلک است.

اگه داستانمون رو به‌صورت کتاب دربیاری، من می‌ذارمش توی فهرست کتاب‌های موردعلاقه‌م.»

نمی‌دانم دوست‌داشتنِ کسی برای شما هم این‌گونه است که احساس کنید بخشی از وجودتان را به فردی که به درونتان راه پیدا کرده است بخشیده‌اید یا نه، اما من دقیقاً همین احساس را دارم. احساس می‌کردم بخشی از روح هر دویمان رها شده و بخشی از روح او به من و بخشی از روح من به او منتقل شده است. این لحظه به‌راستی پراضطراب‌ترین لحظه‌ای بود که تاکنون با کسی گذرانده بودم.

من بی‌هدف و سرگردان و به زلالیِ آبم و او لنگری است غرق‌شده در دریای من بنتون جیمز کسلر

«همواره می‌خواستم بروم و دور شوم، اما ترسیده‌ام، چراکه برخی زندگی‌ها بی‌آنکه زیسته شوند از میان می‌روند.»

«اینکه یه زوج آخر کتاب به هم برسن یا نه دلیل نمی‌شه که کتاب پایان خوشی نداشته باشه. مهم اینه که این دو نفر عاقبت خوشی داشته باشن و مهم نیست که حتماً هر دوشون با هم باشن.»

ولی مشکل اینجاست که به فردی که قلبی ندارد، نمی‌توان نیش ز

وقتی با چیزی آشنا نشوی، دل‌تنگ آن هم نمی‌شوی.

«همواره می‌خواستم بروم و دور شوم، اما ترسیده‌ام، چراکه برخی زندگی‌ها بی‌آنکه زیسته شوند از میان می‌روند.»

ما نمی‌توانیم والدین خود را انتخاب کنیم، والدین نیز نمی‌توانند فرزندانشان را انتخاب کنند، اما می‌توانیم انتخاب کنیم که حاضریم تا چه اندازه تلاش کنیم تا از آنچه به دست آورده‌ایم، نهایت استفاده را ببریم.

یکی از چیزهایی که همیشه به خودم یادآوری می‌کنم اینه که همه جای زخم دارن؛ بعضی‌ها حتی بدتر از من. تفاوتش اینه که مال من پیداست و مال اونا نه.

هرگز با کسی ملاقات نخواهم کرد که باعث شود احساسی را که او در من ایجاد می‌کند، داشته باشم

اما او از عشق در نگاه اول بیزار است. مشخص است که از عشق در نگاه دوم هم بیزار است و عشق با سرعت حلزونی و عشق در هر شکل آن و...

اگر دروغ نوشته می‌شد، آن را پاک می‌کردم؛ اما گفته می‌شود و در درون حک می‌شود. من با حقیقتی ترمیم‌یافته پشیمانی‌ام را فریاد می‌زنم. بگذار در برابر تنت ابراز پشیمانی کنم.

وقتی حاضر شدی از چیزایی که برات خیلی اهمیت دارن بگذری تا یکی دیگه رو خوشحال کنی، عشق رو تجربه کردی

او به عیب‌های بی‌شمارش بی‌توجه است، درحالی‌که من عیب‌هایم را مرکز توجه زندگی‌ام قرار داده‌ام. هر روز صبح چشم‌درچشم آنها از خواب بیدار می‌شوم و شب‌ها همین عیب‌هایم هستند که نمی‌گذارند بخوابم.

«وقتی کسی پل‌های پشت‌سرش را می‌سوزاند، چه آتش فریبنده‌ای درست می‌شود.»

دوباره می‌خندم. درست مانند کاری که از صبح تا حالا پس از شنیدن حرف‌های او کرده‌ام. فکر نمی‌کنم تا حالا آن‌قدر به حرف‌های کسی خندیده باشم.

هرکس که گفته حقیقت تلخ است، خوش‌بین بوده؛ حقیقت همچون سمی مهلک است.

نمی‌دانم دوست‌داشتنِ کسی برای شما هم این‌گونه است که احساس کنید بخشی از وجودتان را به فردی که به درونتان راه پیدا کرده است بخشیده‌اید یا نه، اما من دقیقاً همین احساس را دارم. احساس می‌کردم بخشی از روح هر دویمان رها شده و بخشی از روح او به من و بخشی از روح من به او منتقل شده است.