کتاب فلسفه ساده

سروپالی راداکریشنان درباره راه و رسم زندگی یونانیان باستان می‌نویسد: آنان فرهنگ انسانی را از طبیعت جدا نمی‌دانستند و میان دنیای درونی فرهنگ و دنیای بیرونی طبیعت جدایی نمی‌شناختند، طبیعی و ساختگی را وابسته به یکدیگر می‌شمردند و به وحدت فکر و اراده و باطن و ظاهر اعتقاد داشتند. می‌گفتند که هر چه انسان را در راه صدق و شرف به پیش راند عاملی فرهنگی است؛

«ما از طریق حواس هیچ چیز قابل اطمینانی درباره حقیقت نمی‌دانیم»

نحوه زندگی و فلسفیدن سقراط، خود شاهدی است بر این ادعا که از نظر وی حقیقت رستگاری (یا به بیانی مادر تمامی فضائل) در «پرسشگری» آدمی‌ است.

هراکلیتوس: «حکمت، تنها عبارت از معرفت بر احوال اشیای بی‌شمار نیست، بلکه عبارت از ادراک وحدت بنیادی اضداد متخاصم است»