بریده‌هایی از کتاب مادام کاملیا

تمام افرادی را که می‌دیدم دوست داشتم، بی‌آنکه حتی آن‌ها را بشناسم. عشق آدمی را چه خوش‌اخلاق می‌کند!

زن‌ها به افرادی که دوست ندارند رحم نمی‌کنند.

نمی‌توانستم در خانه‌ام بمانم. اتاقم به نظرم کوچک‌تر از آن بود که گنجایش سعادتم را داشته باشد؛ برای ابراز احساسات به کل طبیعت نیاز داشتم.

توصیه‌های عاشقانه‌ای که همان‌قدر پرشورند که پاک و بی‌آلایش به نظر می‌رسند.

هفته‌ها، ماه‌ها، سال‌ها سپری می‌شود و درحالی‌که هر کدام سرنوشت خود را با نظم و ترتیبی متفاوت دنبال کرده‌اند، ناگهان منطقِ اقبال آن‌ها را روبه‌روی هم قرار می‌دهد. این زن معشوقهٔ این مرد می‌شود و به او عشق می‌ورزد. چطور؟ چرا؟ زندگی‌های آن دو نفر یکی است؛ صمیمیت همین که به وجود می‌آید در نظرشان چنین می‌نماید که همیشه وجود داشته است و هر چیزی پیش از آن بوده از خاطر عشّاق محو می‌شود.

راست است که گاه در عرض یک دقیقه اتفاق‌هایی می‌افتد که از یک سال عشقِ پیگیر بیشتر است.

در مارگریت هنوز هم غرور و استقلال وجود داشت: دو احساس که اگر جریحه‌دار شوند می‌توانند کاری را بکنند که فقط حجب و حیا قادر است انجام دهد.

مردها به جای اینکه خوشحال باشند که مدتی طولانی چیزی را به آن‌ها می‌دهند که امید نداشتند حتی یک بار به دست آورند، از معشوقهٔ خود گزارش زمان حال، گذشته و حتی آینده را می‌خواهند. به‌مرور که به او عادت می‌کنند، می‌خواهند تحت سیطره‌اش بگیرند و هر چه بیشتر خواسته‌هایشان را برآورده می‌کنیم باز توقعشان بیشتر می‌شود.

به هر چیزی همان‌قدر بها بدهید که می‌ارزد

اگر عاشق بوده باشید، از دل و جان عاشق، حتماً این نیاز را حس کرده‌اید که بخواهید موجودی را از دنیا جدا کنید که دوست داشته‌اید زندگی‌تان به‌کل وقفِ وجود او باشد.

مردم اغلب از مسئله‌ای کودکانه خوشحال می‌شوند و زایل کردن این شادی بدجنسی است، خاصه وقتی که می‌توان به آن کاری نداشت تا فردی که به این شادی دست یافته است خوشحال‌تر شود.

دل برای رسیدن به آنچه می‌خواهد، چه مسیرها که طی نمی‌کند و چه دلایل که برای خود نمی‌تراشد!

همان‌طور که دستم را می‌گرفت، گفت: «بدخُلقی امشبم را می‌بخشید؟» ــ حاضرم بدخُلقی‌های دیگری را هم ببخشم. ــ مرا دوست دارید؟ ــ تا حد جنون. ــ به‌رغم خلق‌وخوی بدم؟ ــ به‌رغم همه چیز. ــ قسم می‌خورید؟ خیلی آهسته گفتم: «بله.

می‌ترسیدم مبادا زودتر از معمول مرا بپذیرد و سریع‌تر از موعد، عشقی را نثارم کند که من دلم می‌خواست در ازای انتظاری طولانی یا ایثاری عظیم به دست آورم. ما مردها این‌طوریم؛

روایت تمام این جزئیات به کارهای بچگانه می‌ماند، اما تمام چیزهایی که به این دختر مربوط می‌شود چنان در ذهنم حیّ و حاضر است که امروز نمی‌توانم آن‌ها را به یاد نیاورم.

تمام افرادی را که می‌دیدم دوست داشتم، بی‌آنکه حتی آن‌ها را بشناسم. ‫عشق آدمی را چه خوش‌اخلاق می‌کند!

در ذهن نام افرادی را جست‌وجو می‌کردم که تا آن موقع به سعادتشان حسودی کرده بودم و حتی یک نفر نیافتم که خود را خوشبخت‌تر از او ندانم.

وقتی زندگی به چیزی مثل این عشق عادت کرده باشد، به‌ظاهر محال است این عادت از بین برود و همزمان تمام اجزای دیگر زندگی را با خود نابود نکند.

در مارگریت هنوز هم غرور و استقلال وجود داشت: دو احساس که اگر جریحه‌دار شوند می‌توانند کاری را بکنند که فقط حجب و حیا قادر است انجام دهد.