بریده‌هایی از کتاب مادام کاملیا

تمام افرادی را که می‌دیدم دوست داشتم، بی‌آنکه حتی آن‌ها را بشناسم. عشق آدمی را چه خوش‌اخلاق می‌کند!

زن‌ها به افرادی که دوست ندارند رحم نمی‌کنند.

نمی‌توانستم در خانه‌ام بمانم. اتاقم به نظرم کوچک‌تر از آن بود که گنجایش سعادتم را داشته باشد؛ برای ابراز احساسات به کل طبیعت نیاز داشتم.

یعنی پیش از مرگم نمی‌آیید؟ یعنی رابطهٔ ما برای همیشه تمام شده؟

راست است که گاه در عرض یک دقیقه اتفاق‌هایی می‌افتد که از یک سال عشقِ پیگیر بیشتر است.

نمی‌دانستم که تن می‌تواند این‌قدر رنج‌آور باشد.

به هر چیزی همان‌قدر بها بدهید که می‌ارزد

من نه آن‌قدر ثروتمندم که آن‌طور که می‌خواهم دوستتان داشته باشم، نه آن‌قدر فقیر که آن‌طور که شما می‌خواهید عاشقتان باشم.

رنج موجب غلوّ احساسات می‌شود.

مردها به جای اینکه خوشحال باشند که مدتی طولانی چیزی را به آن‌ها می‌دهند که امید نداشتند حتی یک بار به دست آورند، از معشوقهٔ خود گزارش زمان حال، گذشته و حتی آینده را می‌خواهند. به‌مرور که به او عادت می‌کنند، می‌خواهند تحت سیطره‌اش بگیرند و هر چه بیشتر خواسته‌هایشان را برآورده می‌کنیم باز توقعشان بیشتر می‌شود.

اندیشه‌ها چیزی نبودند جز هشداری دربارهٔ آنچه قرار بود اتفاق بیفتد

کسانی که همین دیروز در انزوای روح و در تاریکی اتاقِ بیماری‌شان آرزو می‌کردند زودتر بمیرند، با دیدن زندگی و سعادت دیگران چقدر هوس می‌کنند زنده بمانند!

سرعت احساسات باعث می‌شود متوجه شویم که زندگی کوتاه است.

چرا باید از مسیح سختگیرتر باشیم؟ چرا سرسختانه به عقاید جهانی متوسل می‌شویم که سخت می‌گیرد تا قوی پنداشته شود و مانند همین دنیا، ارواح زخم‌خورده و خون‌فشانی را از خود می‌رانیم که اغلب، سیه‌کاریِ گذشته‌شان همچون خونِ فاسدِ بیماران از زخم‌هایشان بیرون می‌تراود و تنها در انتظار دستی صمیمی‌اند تا جراحات را ببندد و سلامت قلبشان را به آن‌ها بازگرداند؟

همان‌طور که دستم را می‌گرفت، گفت: «بدخُلقی امشبم را می‌بخشید؟» ــ حاضرم بدخُلقی‌های دیگری را هم ببخشم. ــ مرا دوست دارید؟ ــ تا حد جنون. ــ به‌رغم خلق‌وخوی بدم؟ ــ به‌رغم همه چیز. ــ قسم می‌خورید؟ خیلی آهسته گفتم: «بله.

اگر عاشق بوده باشید، از دل و جان عاشق، حتماً این نیاز را حس کرده‌اید که بخواهید موجودی را از دنیا جدا کنید که دوست داشته‌اید زندگی‌تان به‌کل وقفِ وجود او باشد.

بر این باورم که نمی‌توان شخصیتی داستانی آفرید مگر آنکه در آدمیان بسیار غور کرده باشیم، همان‌گونه که نمی‌توان به زبانی سخن گفت مگر آنکه آن را به‌راستی آموخته باشیم.

وجودتان برایم ضروری شده است و نه‌فقط اگر دوستم نداشته باشید، بلکه اگر نگذارید دوستتان داشته باشم، دیوانه خواهم شد. ــ وای که

اگر عاشق بوده باشید، از دل و جان عاشق، حتماً این نیاز را حس کرده‌اید که بخواهید موجودی را از دنیا جدا کنید که دوست داشته‌اید زندگی‌تان به‌کل وقفِ وجود او باشد.

مردهٔ مورد علاقه‌ام اوست.

«هنوز هم دوستم دارید؟» ــ سؤال کردن ندارد! ــ به من فکر کردید؟ ــ تمام روز.

من مبتلا به این جنون شده‌ام که شما را دوست بدارم!

چه بسیارند افراد خوشبختی که نمی‌دانند خوشبخت‌اند!

مارگریت، هر کاری که می‌خواهی با من بکن، من بردهٔ توام، سگ تو، اما محض رضای خدا، نامه‌ای را که برایت نوشته‌ام پاره کن و نگذار فردا بروم؛ چون می‌میرم

دل برای رسیدن به آنچه می‌خواهد، چه مسیرها که طی نمی‌کند و چه دلایل که برای خود نمی‌تراشد!

اگر به من گفته بودند امشب این زن را به دست خواهی آورد و فردا کشته خواهی شد، می‌پذیرفتم.

از آن روز به بعد دیگر هرگز نتوانسته‌ام زنی را در نگاه اول تحقیر کنم.

حیرت‌زده بودم که می‌دیدم زندگی دیگران ادامه دارد، بی‌آنکه مصیبت من متوقفشان کند.

ای کسی که تنها لحظات خوش زندگی‌ام از برکت وجود اوست.

فقط مردان‌اند که قادرند نبخشند.