کتاب آن دختر

بابام همیشه می‌گفت اگر قرار بود سر کار به آدم خوش بگذره، کسی بهمون پول نمی‌داد.»

بابام همیشه می‌گفت اگر قرار بود سر کار به آدم خوش بگذره، کسی بهمون پول نمی‌داد

مسخره بود؛ فقط با دیدن اسمش مثل دیوانه‌ها لبخند می‌زد.

قطار وارد ایستگاه آکسفورد شد، ولی هانا دلتنگ خانه نشد. برعکس بود؛ حس کرد به خانه برگشته

همه تنها بودند؛ یا شنا می‌کردند یا غرق می‌شدند.

هانا از مشتری‌ها خوشش می‌آید، ولی به‌خاطر آن‌ها نیست که کار در تال‌تیلز را انتخاب کرده است. همیشه در کنار کتاب‌ها احساس امنیت می‌کرد.

روز بعد از خواب بیدار شد و آرام‌آرام از رؤیاهای سیاهش فاصله گرفت

در کتاب‌ها، شاید اتفاقی بد در صفحهٔ ۲۰۷ رخ بدهد، ولی همیشه در همان صفحه می‌ماند. وقتی دوباره کتاب را می‌خوانید، انتظارش را دارید، منتظر نشانه‌ها هستید و خودتان را آماده می‌کنید.

«حالا اگه ایرادی نداره، باید بگم خیلی خسته‌ام.»

قدم اول همیشه بدترین بود، مثل ایمانی کورکورانه.

همه تنها بودند؛ یا شنا می‌کردند یا غرق می‌شدند.

اما احتمالاً آپریل دلیل دیگری داشت. شاید به‌خاطر رابطهٔ عجیبش با غذا بود. پنج‌شنبه‌ها می‌توانست خارج از آکسفورد، پشت‌سرهم شش تا چیزبرگر بخورد و کل هفته لب به غذا نزند.