کتاب حد و مرزت را تعیین کن تا آرامشت را بیابی

دلایلی که افراد به مرزهای شما احترام نمی‌گذارند - خودتان را جدی نمی‌گیرید. - دیگران را مقصر نمی‌دانید. - برای تعیین حدومرزها عذرخواهی می‌کنید. - انعطاف‌پذیری بیش از حدی از خودتان نشان می‌دهید. - با لحنی بی‌ثبات و مبهم صحبت می‌کنید. - حدومرزهایتان را به زبان نمی‌آورید (همهٔ آنها در سر خودتان هستند). - تصور می‌کنید اگر فقط یک بار حدومرزهایتان را بگویید، کافی است. - هنگامی که دیگران حدومرزهایتان را نقض می‌کنند، فرض می‌کنید خودشان براساس شیوهٔ عملکردتان متوجه می‌شوند شما چه می‌خواهید و چه نیازهایی دارید.

افرادی که حالت دفاعی به خودشان می‌گیرند وقتی حرف می‌زنید، گوش نمی‌کنند. آنها از آنچه می‌گویید برداشت شخصی می‌کنند و در پاسخ دادن حرفه‌ای‌اند. پاسخ‌هایشان بیشتر از آنکه به شما ارتباط داشته باشد به خودشان ربط دارد. فقط روی رسیدن به اهدافشان تمرکز می‌کنند و در برابر هر تغییری در حرکت پویایتان مقاومت می‌کنند، درحالی‌که روابط سالم یک‌طرفه نیستند و نیازهای هر دو طرف به یک اندازه اهمیت دارد.

چگونه می‌توان دلیل و منطق آوردن یا سؤال کردن را مدیریت کرد مواظب باشید خودتان را توضیح ندهید. پاسختان کوتاه باشد، مانند این جمله: «این چیزیه که برای من خوبه.» توضیح زیاد شما را درگیر بحث‌های ضدونقیض می‌کند.

هر مرز نشانه‌ای است برای دیگران که چگونه با شما رفتار کنند.

«نه» گفتن به دیگران به شما اجازه می‌دهد به خود یا به چیزهایی «بله» بگویید که واقعاً می‌خواهید.

احساس گناه محدودیتی در تعیین مرزها به‌شمار نمی‌رود و فقط یک احساس است. مانند همهٔ احساسات، احساس گناه نیز می‌آید و می‌رود. پس سعی کنید با احساس گناهتان مانند بدترین حسی که تاکنون داشته‌اید رفتار نکنید. برعکس، آن را به‌عنوان بخشی از یک فرایند پیچیده بپذیرید، فقط یک بخش، نه کل تجربه. بنابراین وقتی احساس گناه وجود دارد، چگونه باید با آن کنار آمد؟ احساس گناه را حس کنید، اما روی آن تمرکز نکنید. تمرکز بیش از حد روی احساسات فقط آنها را طولانی می‌کند. می‌توانید درحالی‌که احساس گناه می‌کنید به کارتان ادامه دهید.

برای جلب رضایت دیگران به خودتان خیانت نکنید.

وقتی کسی عمداً سعی می‌کند احساس بدی در شما به‌وجود آورد، می‌خواهد شما احساس گناه کنید. ایجاد احساس گناه راهبرد فریب‌دهنده‌ای است که دیگران از آن برای ترغیب شما به انجام آنچه می‌خواهند استفاده می‌کنند. آنها امیدوارند شما احساس بدی پیدا کنید، اطاعت کنید یا با کاری موافقت کنید؛ حتی اگر کاری که شما را به‌دلیل آن متهم کرده‌اند انجام نداده باشید.

مرزها چیزی بیشتر از «نه» گفتن هستند.

دلایلی که افراد به مرزهای شما احترام نمی‌گذارند - خودتان را جدی نمی‌گیرید. - دیگران را مقصر نمی‌دانید. - برای تعیین حدومرزها عذرخواهی می‌کنید. - انعطاف‌پذیری بیش از حدی از خودتان نشان می‌دهید. - با لحنی بی‌ثبات و مبهم صحبت می‌کنید. - حدومرزهایتان را به زبان نمی‌آورید (همهٔ آنها در سر خودتان هستند). - تصور می‌کنید اگر فقط یک بار حدومرزهایتان را بگویید، کافی است. - هنگامی که دیگران حدومرزهایتان را نقض می‌کنند، فرض می‌کنید خودشان براساس شیوهٔ عملکردتان متوجه می‌شوند شما چه می‌خواهید و چه نیازهایی دارید.

دوستی‌های ناسالم در نتیجهٔ حدومرزهای ناسالم اتفاق می‌افتند. دوستی‌هایی که احساس می‌کنید بیشتر از آنچه دریافت می‌کنید از خودتان مایه می‌گذارید مضرند. داشتن تعامل با دوستانی که اغلب به مشاجره ختم می‌شود مضر است.

در شبکه‌های اجتماعی از دنبال کردن افرادی که به‌نظر می‌رسد همیشه روبه‌راهند و از پسِ همهٔ کارها برمی‌آیند دست بردارید. بیشتر با مادرانی ارتباط برقرار کنید که درمورد چالش‌ها و تلاش‌های زندگی روزمره‌شان صادقند، و راه‌های کنترل استرس را با همدیگر درمیان بگذارید.

نُه دلیل احتمالی که نمی‌توانید به‌اندازهٔ کافی حدومرز تعیین کنید: - می‌ترسید خودخواه به‌نظر بیایید. - از بی‌ادبی می‌ترسید. - می‌خواهید دیگران را راضی نگه دارید. - نگران روابط آینده‌تان بعد از تعیین حدومرزها هستید. - احساس ناتوانی می‌کنید (و مطمئن نیستید که مرزها به شما کمک می‌کنند). - ارزشتان را از کمک به دیگران می‌گیرید. - درمورد احساساتتان نسبت به «نه» شنیدن از دیگران فرافکنی می‌کنید. - اصلاً نمی‌دانید از کجا شروع کنید. - معتقدید که در نوع خاصی از روابط نمی‌توانید مرزی داشته باشید.

در هر رابطه‌ای می‌توانید حدومرزهایی تعیین کنید. مهم این است که چگونه تعیینشان کنید

مرزها راهی برای حمایت از خودتان هستند. - مرزها راهی برای حفظ سلامت و درستی هر رابطه هستند. - مرزها روشی عالی برای گفتن «هی، من تو رو خیلی دوست دارم. می‌خوام با هم روی بعضی مشکلاتمون کار کنیم» هستند. - مرزها راهی برای گفتن «من خودم رو دوست دارم» هستند.

وقتی مرزهایتان را توضیح می‌دهید، برای مخالفت دیگران با نیازهای خود جا باز می‌کنید. در تلاش‌هایتان برای ایجاد احساس راحتی در دیگران، ممکن است از تعیین محدودیت‌های سالم منصرف شوید. تمام تلاشتان را بکنید تا مرزهای خود را بدون ارائهٔ توضیحی بیان کنید تا ترغیب نشوید که منصرف شوید.

نبودِ مرزهای شخصی مانع از ایجاد احساس فردیت می‌شود.

کسانی که می‌خواهند دیگران را راضی نگه دارند مایلند با فکرهایی دربارهٔ افکار و احساسات دیگران خودشان را خسته کنند. آنها می‌خواهند خوب، مفید و خواستنی به‌نظر بیایند. برای این افراد تعیین حدومرز بسیار دشوار است، زیرا بدترین ترس آنها، علاوه بر ترس از خودخواه یا بی‌ادب بودن، دوست نداشته شدن است. این ترس‌ها اغلب به‌اندازهٔ کافی چشمگیر است، طوری که این افراد ترجیح می‌دهند در روابط بدون محدودیت رنج ببرند تا با ترس‌هایشان روبه‌رو شوند.

مشکلات روابطتان را فقط با افرادی درمیان بگذارید که به آنها اعتماد دارید.

مهم است که دلیل رفتار دیگران با خودتان را گردن خودتان نیندازید و برای رفتارشان عذر و بهانه نیاورید. نحوهٔ برخورد آنها با شما نشان می‌دهد که آنها کیستند، نه‌اینکه شما چه کسی هستید.

شما می‌توانید در کنار دیگران باشید، بدون اینکه خودتان را درگیر احساسات، راه‌حل‌ها و پیامدهای آنها کنید. دوست‌داشتنی‌ترین کاری که می‌توانید انجام دهید گوش دادن به دیگران است. توانمندترین کاری که می‌توانید بکنید این است که به دیگران اجازه دهید مشکلاتشان را حل کنند. وقتی متوجه شدید مدام دربارهٔ مسائل دیگران صحبت می‌کنید، توقف کنید و به خودتان یادآوری کنید که این مسائل مربوط به شما نیست. با احساسات خودتان همراه باشید و خودتان را درگیر مشکلات شخص دیگری نکنید.

کیت کنفیلد، مربی روابط زناشویی و روابط بین افراد، «وقتی درگیر و گرفتارم، سؤالی که دوست دارم بقیه ازم بپرسن اینه: "الان همدلی می‌خوای یا راهکار؟"» ما معمولاً تصور می‌کنیم دیگران به‌طور خودکار درمورد کارهایی که باید انجام دهند نظر ما را می‌خواهند، اما همیشه این‌طور نیست.

پرخاشگری منفعلانه راهی است که با آن مستقیماً در برابر تعیین مرزها مقاومت می‌کنیم. برای جلوگیری از درآمدن جلوی کسی امیدواریم شخص مقابل اشتباهش را بفهمد و از طریق رفتارهای غیرمستقیم ما رفتارهایش را اصلاح کند، اما با تظاهر به اینکه ناراحت نشده‌ایم و پرهیز از بیان مستقیم نیازهایمان، به آنچه می‌خواهیم نمی‌رسیم. بیان غیرمستقیم نیازها پیامدهایی منفی دارد، زیرا نیازهایمان برآورده نمی‌شوند و فقط سبب می‌شود در تعاملاتمان با دیگران ناامیدتر و پریشان‌تر شویم.

کنار آمدن با کسانی که همیشه مرزها را نقض می‌کنند همان‌طور که گفتم، دیگران کاری را انجام می‌دهند که شما به آنها اجازه می‌دهید و تا زمانی که جلویشان را نگیرید، بارها و بارها این کار را انجام می‌دهند. درست است که نمی‌توانید رفتار دیگران با خودتان را کنترل کنید، اما می‌توانید واکنشتان و آنچه را تحمل می‌کنید مدیریت کنید.

بسته به اینکه از چه کسی چه چیزی می‌خواهم، هنوز هم گاهی هنگام درخواست‌هایم احساس عجیبی می‌کنم. اما به‌هرحال این کار را می‌کنم، چون درنهایت وقتی در روابطم مرزهای سالم داشته باشم، احساس بهتری پیدا می‌کنم. ترجیح می‌دهم در کوتاه‌مدت با ناراحتی کنار بیایم تا با رنجش و ناامیدی در بلندمدت سر کنم.

اما افرادی که از افسردگی رنج می‌برند معمولاً در هر شرایطی دفاع از خودشان را دشوار می‌دانند.

درگیر کردن بیش از حد خود در مشکلات دیگران، نشان‌دهندهٔ میزان علاقهٔ شما به آنها نیست. برعکس، نشان‌دهندهٔ نبودِ مرزهای سالم میانتان است.

وقتی نوبت به عشق می‌رسد، همه‌مان به دلایلی دوست داریم طرف مقابل ذهنمان را بخواند و همهٔ خواسته‌ها و نیازهایمان را بدون اینکه از او بخواهیم بداند، اما انتظاری غیرممکن است!

«نه» گفتن به دیگران به شما اجازه می‌دهد به خود یا به چیزهایی «بله» بگویید که واقعاً می‌خواهید.

در این زندگی مدیون کسی نیستیم. ما در برابر برخی افراد پاسخ‌گو و در مقابل برخی دیگر مسئولیم. بااین‌حال هرگز موظف نیستیم سنگینی بارِ زندگی دیگری را بر دوش خودمان بگذاریم.