کتاب هراکلس

من در این اندیشه بودم که از ایشان بخواهم تا این کودکان را از این شهـر برانند، اما فایدهٔ نجات‌دادن جانشـان چیست اگر قرار باشد که در فقری نکبت‌بار بزیند؟ چنین سرنوشتی به‌اندازهٔ خود مرگ رقّت‌بار است.

سپس زئوس‌ـ‌ـ‌ـ‌این زئوس هرکه می‌خواهد باشدـ‌ـ‌ـ‌مرا به این جهان آورد تا آماج نفرت هرا گردم. (آمفیتریون آشکارا به این اعتراض می‌کند.) نه، نه، دوست پیر، مگذار این تو را رنجه کند، چراکه من تو را پدر راستین خویش می‌دانم نه زئوس را.

دوستان؟ اکنون می‌دانم که برخی از ایشان آن‌گونه که زمانی می‌پنداشتم یارانی راستین نیستند و باقی ایشان گرچه راستین‌اند تاب آن ندارند که به ما یاری دهند.

آه، کاش زنبور عسلی بودم با بال‌های زرین! این‌سووآن‌سو می‌پریدم و تمامی آه‌های شما را گرد می‌آوردم و همه را یکجا می‌افشردم و در قطره اشکی بزرگ فرومی‌باریدم.

هیچ میرایی نیست که بدبختی دَرِ خانه‌اش را نزده باشد؛ و اگر آنچه شاعران می‌گویند راست باشد، هیچ خدایی هم نیست که در دام بلا نیفتاده باشد. آیا این خدایان به بستر یکدیگر نرفته‌اند و تن به پیوندهای گناه‌آلود نداده‌اند؟ آیا پدرانشان را با زنجیرهای خفت‌بار در بند نکرده‌اند، تنها بدان خاطر که شاه شوند؟ اما آنجا هستند و هنوز بر کوه المپوس با زندگی گناه‌آلودشان می‌سازند!

اما نباید به چیزهایی که ما را ناامید می‌کنند امید بست!

دارا یا ندار، همگی فرزندانشان را دوست می‌دارند. دارایی و نداری شاید دو چیز از هم جدا باشند اما عشق به فرزندان در میان تمامی آنان که از تبار میرایان‌اند یکسان است.

چنان جامه به تن کرده‌اند که گویی راهیِ خاک‌سپاریِ خویش‌اند

بگذار بار دیگر به تو بگویم: به گاه تیره‌بختی یاری نزدیک خود نمی‌بینی.

کدام مردی آن‌گاه که باران بلا بر او می‌بارد یاری دارد؟

کاری نکن تا تو را، آن‌گاه که کمتر از همیشه توقع آن را داری، بر خاک هلاک اندازند.

سربازی که در میدان جنگ است چیزی بیش از یک برده نیست. بردهٔ بار سنگین سلاح‌هایی که بر دوش می‌کشد و بردهٔ سربازی که در کنار او می‌جنگد، زیرا اگر آن سرباز دیگر کم‌دل باشد، آن‌گاه اوست که درجا در میدان جنگ می‌میرد، نه از آن رو که خود جبون و ترسوست بلکه از آن جهت که هم‌رزمانش چنین‌اند.

خدا، اگر به‌راستی خداست، نیازمند هیچ‌چیز نیست. اینها تنها قصه‌های فلاکت‌باری‌ست که شاعران بافته‌ان