بریده‌هایی از کتاب تافی

بابا مرا آزار می‌داد برای اینکه بزرگ شوم بجنبم خفه شوم بچه نباشم ناله نکنم غُر نزنم مطابق با سنم رفتار کنم مثل یک آدم‌بزرگ باشم اشک‌های تمساحی نریزم

هیچ‌کس آن‌قدر قدرت نداشت دردِ دوستی با بابا را تاب بیاورد. به جز من.

شاید آنچه را گفتی فراموش کنند اما هرگز حسی را که در آن‌ها برانگیختی از یاد نخواهند برد

و التماس کنم خواب  قبل از هجوم ترس‌های شبانه مرا ببلعد ـ نه ترس از موش‌ها که بعید نیست شبانه محل سوختگی‌ام را چون گوشتی سرخ‌شده و لذیذ گاز بزنند بلکه از آدم‌ها و آسیبی که می‌توانند به دختری از قبل آسیب‌خورده بزنند

خیلی خوب بود اگر می‌دانستم آن بیرون جایی کسی مرا به یاد می‌آورد.

پیروزی هر ساعتی که بدون پدرم می‌گذرد یک پیروزی است یک شهادت: احتیاجی به تو ندارم. نمی‌خواهم با تو باشم. اگرچه هر چه بیشتر می‌گذرد فکرم بیشتر درگیر می‌شود آیا سکوت او هم همین معنا را دارد؟

شاید آنچه را گفتی فراموش کنند اما هرگز حسی را که در آن‌ها برانگیختی از یاد نخواهند برد

آدمِ خودکشی نیستم اما روزهایی هستند که نمی‌خواهم وجود داشته باشم. ادامه دادن. خیلی سخت است.

شاید آنچه را گفتی فراموش کنند اما هرگز حسی را که در آن‌ها برانگیختی از یاد نخواهند برد

این همان چیزی است که بهش عادت کرده‌ام ـ دروغ بگویم و ببینم  چطور مردم وقتی می‌بینند نیازی بهشان نیست خیالشان راحت می‌شود.

آدمِ خودکشی نیستم اما روزهایی هستند که نمی‌خواهم وجود داشته باشم. ادامه دادن. خیلی سخت است.

چیزی به اسم خداحافظی تا ابد وجود ندارد مگر آنکه بتوانید تمام آنچه را که از یک نفر می‌دانستید و تمام آنچه را که از وجودش حس کرده‌اید   پاک کنید.

می‌توانستم آن‌ها را له کنم و بکُشم یا اینکه آزادشان کنم تا بروند و روی قاصدک‌ها بنشینند و آگاهی از این قدرت همیشه آزارم می‌داد.

به هرحال، دیگه بچه نیستی که بخوای بلوط جمع کنی. یازده سالم بود. در دوازده‌سالگی پاییز که آمد دیگر بلوط جمع نکردم و وقتی سیزده سالم شد تمام آن‌هایی را که به بلوط جمع کردن‌هایشان می‌بالیدند احمق و بچه خواندم تا جایی که یا بلوط‌هایشان را قایم می‌کردند یا دور می‌انداختند.

مصنوعی‌ترین لبخندی را که بلدم می‌زنم. این‌طور نیست که برای تظاهر کردن  کُلی تمرین کرده باشم. اما می‌دانم شکل بیرونیِ خوشحالی چطور باید باشد.