کتاب آسمان سرخ در سپیده دم

در زندگی متوجه نکتهٔ عجیبی شده‌ام! وقتی آدم انتظار پیش آمدنِ چیز وحشتناکی را دارد، بعداً معلوم می‌شود آن چیز چندان هم وحشتناک نبوده است.

نمی‌دانم تا حالا در مراسم خاکسپاری بوده‌اید یا نه. اگر نبوده‌اید، احتمالاً فکر می‌کنید بسیار وحشتناک و هراس‌انگیز است. اما اگر در مراسم خاکسپاری عزیزتان بوده‌اید، شاید شما هم مانند من متوجه شده‌اید که چقدر تسکین‌دهنده است! درست مثل آن است که پرستاری زخم دردناک‌تان را بشوید و رویش مرهم بگذارد! بدون شک از دست زدنِ پرستار ترسیده‌اید و آن موقع دردِ زیادی کشیده‌اید، ولی بعداً دردتان خیلی سبک‌تر شده است.

کلی طول می‌کشه تا بتونه چیزی بگه، تازه اگه بتونه! محاله یه روز مثل بچه‌های عادی بشه. خب، نمی‌شه دیگه! آدم باید واقع‌بین باشه و انتظار زیادی ازش نداشته باشه. برای بِن، حتی یاد گرفتن ساده‌ترین چیزها...، مثلاً گذاشتن یه تکه شکلات تو دهنش، مثل بالا رفتن از کوهِ اِوِرسته!» بِن انگشت‌هایش را دور یک انگشت دِبی حلقه کرده و به او چشم دوخته بود. معلوم بود شش‌دانگِ حواسش به دِبی است. ظاهراً دِبی هم از توجه بِن خوشش آمده بود. دِبی گفت: «به نظرم باهوشه؛ منتها یه جورِ متفاوت، یه جور خاص.

تصور می‌کنم وقتی آدم زیاد به مرگ فکر کند، احساس می‌کند به طرز عجیبی به زندگی وابسته است! احساس می‌کند شهامتش بیشتر شده و اینکه زندگی‌اش خیلی باارزش است. دیگر نمی‌خواهد آن را با این نگرانی که چرا به خوبیِ دیگران نیست، تلف کند!‌ و همین باعث می‌شود که دقیق‌تر به دیگران نگاه کند! همان‌طور که قبلاً هم گفتم، احساس می‌کردم دنیا را از پشت عینک جدیدی می‌بینم.

وقتی آدم انتظار پیش آمدنِ چیز وحشتناکی را دارد، بعداً معلوم می‌شود آن چیز چندان هم وحشتناک نبوده است. اما این چیزهای غیرمنتظره‌اند که حسابی ما را می‌ترسانند!

همیشه می‌گفت: «این‌جور بچه‌هان که بهمون یاد می‌دن دور و برمون چقدر قشنگه، ببین، کِی دارم بهت می‌گم، آنا، این‌ها استثنایی‌ان! بهت گفتم که منم یه دخترعمو کوچولوی این‌جوری داشتم. اون خورشیدِ خونواده بود.»

گذشتِ زمان می‌ستانَد از ما جوانی، شادمانی و دار و ندارمان را

با آنکه بِن طبیعی نبود، می‌توانست چیزهایی یاد بگیرد. حتی ممکن بود از یاد گرفتن آن‌ها لذت بِبَرَد!