کتاب قلعه حیوانات

هوا بوی خون می‌داد.

روزگاری شده بود که کسی جرئت نداشت اظهارنظر کند و سگ‌های درنده و وحشی همه جا حاضر بودند و می‌غریدند.

«رفیق، این روبانی که این‌قدر به آن دل بسته‌ای علامت بردگی است. به نظرت آزادی بیش از روبان ارزش ندارد؟»

مالی پرسید: «می‌توانم دوباره به یالم روبان ببندم؟» اسنوبال هم در پاسخ گفت: «رفیق، این روبانی که این‌قدر به آن دل بسته‌ای علامت بردگی است. به نظرت آزادی بیش از روبان ارزش ندارد؟»

«اگر دردسر شما حیوانات زیردستتان است، مسئلهٔ ما هم مردم طبقهٔ فرودست است!»

حیوانات بیرون از ساختمان از خوک به انسان، از انسان به خوک و دوباره از خوک به انسان چشم دوختند ولی دیگر نمی‌توانستند تشخیص دهند که کدام به کدام است!

رفیق ناپلئون از همه بیشتر به برابری حیوانات اعتقاد دارد، ایشان خودشان خیلی هم خوشحال می‌شدند که آینده‌تان را به دست خودتان بسپارند، اما ممکن بود تصمیم نادرستی بگیرید و آن وقت تکلیف چه می‌شد؟

«رفیق، احساساتی نشو! جنگ جنگ است. آدمی خوب است که مرده باشد.»

حیوانات بیرون از ساختمان از خوک به انسان، از انسان به خوک و دوباره از خوک به انسان چشم دوختند ولی دیگر نمی‌توانستند تشخیص دهند که کدام به کدام است!

پاسخ همهٔ مسائل ما یک چیز است و آن هم در یک کلمه خلاصه می‌شود ـ انسان. انسان تنها دشمن واقعی ماست. انسان را از بین ببرید تا گرسنگی و بیگاری تا ابد ریشه‌کن شود.

انسان تنها موجودی است که مصرف می‌کند ولی هیچ چیز تولید نمی‌کند.

دیگر واضح بود که چیزی در قیافهٔ خوک‌ها تغییر کرده. حیوانات بیرون از ساختمان از خوک به انسان، از انسان به خوک و دوباره از خوک به انسان چشم دوختند ولی دیگر نمی‌توانستند تشخیص دهند که کدام به کدام است!

واقعاً زندگی چیست؟ باید قبول کنیم که ما عمر درازی نداریم و همین عمر کوتاه ما هم پرزحمت و نکبت‌بار است.