بریده‌هایی از کتاب قلعه حیوانات

ــ پس همان چیزی را که قبلاً داشتیم گرفتیم. ــ بله، فتح یعنی همین!

هوا بوی خون می‌داد.

روزگاری شده بود که کسی جرئت نداشت اظهارنظر کند و سگ‌های درنده و وحشی همه جا حاضر بودند و می‌غریدند.

«اگر دردسر شما حیوانات زیردستتان است، مسئلهٔ ما هم مردم طبقهٔ فرودست است!»

«رفیق، این روبانی که این‌قدر به آن دل بسته‌ای علامت بردگی است. به نظرت آزادی بیش از روبان ارزش ندارد؟»

پاسخ همهٔ مسائل ما یک چیز است و آن هم در یک کلمه خلاصه می‌شود ـ انسان. انسان تنها دشمن واقعی ماست. انسان را از بین ببرید تا گرسنگی و بیگاری تا ابد ریشه‌کن شود.

انسان تنها موجودی است که مصرف می‌کند ولی هیچ چیز تولید نمی‌کند.

مالی پرسید: «می‌توانم دوباره به یالم روبان ببندم؟» اسنوبال هم در پاسخ گفت: «رفیق، این روبانی که این‌قدر به آن دل بسته‌ای علامت بردگی است. به نظرت آزادی بیش از روبان ارزش ندارد؟»

دیگر واضح بود که چیزی در قیافهٔ خوک‌ها تغییر کرده. حیوانات بیرون از ساختمان از خوک به انسان، از انسان به خوک و دوباره از خوک به انسان چشم دوختند ولی دیگر نمی‌توانستند تشخیص دهند که کدام به کدام است!