کتاب کفش هایش

وقتی ناراحتیم، خیلی راحت می‌تونیم همه‌چی رو از زاویهٔ دید منفی ببینیم. انسان‌ها اصلاً بلد نیستن انگیزه‌های افراد دیگه رو درست متوجه شن، حتی وقتی اون افراد رو خیلی خوب می‌شناسن. آدم‌ها توی مغزشون کلی ماجراهای غلط می‌بافن.

دختر. اگه هر دفعه که حال نداشتم، مجبور باشم مراقب رفتارم باهات باشم که بهت برنخوره، نمی‌تونیم توی این خونه دووم بیاریم.

«شش ثانیه دم، سه ثانیه نگه دار، هفت ثانیه بازدم.»

زنانی در این سن، نوعی بیان خلاصه دارند. هیچ‌کدام از آن رفتارهای تهاجمی که در دهه‌های بیست و سی عمرشان برای پیشبرد منافع داشتند و نه حتی ذره‌ای حس رقابت‌جویی را ندارند. تا اواخر دههٔ چهل و پنجاهشان همگی بازماندگانی از مرگ، طلاق، بیماری، تروما و بالاخره از یک چیزی هستند.

به یاد معلم فلسفه‌ای می‌افتد که در کلاس پرسیده بود: «چند تا از تصمیمایی که توی روز می‌گیرین، واسه اینه که می‌خواین کاری رو انجام بدین و چند تاش واسه پرهیز از عواقب انجام‌ندادنشه؟»

اگه نتونی شرایطت رو عوض کنی، اون‌وقت چاره‌ای نداری. فقط می‌تونی طرزفکرت درباره‌ش رو عوض کنی.

وقتی هنوز توی رگ‌هایت خون جاری است، عصیان علیه تاریکی است، علیه لحظات سختی که ناگزیر فردا سر خواهند رسید.

«عزت‌نفس داری. رفیق داری. هر روز به‌خاطر درست انجام دادن کارت، احساس رضایت شغلی داری. کنترل زندگی‌ت دست خودته. این‌ها کم چیزی نیستن.»

دکتر کوویتز با مهربانی می‌گوید: «فیل، وقتی ناراحتیم، خیلی راحت می‌تونیم همه‌چی رو از زاویهٔ دید منفی ببینیم. انسان‌ها اصلاً بلد نیستن انگیزه‌های افراد دیگه رو درست متوجه شن، حتی وقتی اون افراد رو خیلی خوب می‌شناسن. آدم‌ها توی مغزشون کلی ماجراهای غلط می‌بافن.»

زن‌ها مشکلات و تعریف‌وتمجید را مثل پول رایج با هم معامله می‌کنند. اول همدلانه به رازهایت لبخند می‌زنند و بعد مثل سلاحی علیه خودت استفاده‌شان می‌کنند.

هیچ‌وقت برای هیچ کاری وقت ندارد.

فقط یه کاری بکن، باشه؟ می‌دونم غمگینی و می‌دونم حس می‌کنی زندگی سخته و هست. خدای من، می‌دونم هست. ولی گاهی فقط باید پا شی و شروع کنی.

به انواع‌واقسام روش‌هایی فکر می‌کند که از او انتظار می‌رفت برای نگه‌داشتن رابطهٔ زناشویی به ایدئالی پایبند باشد که بی‌نهایتِ بی‌نهایت پرزحمت است: خوش‌هیکل‌ماندن، ساختن محیط آرامی در خانه، جذاب‌بودن، هر روز موی مرتب داشتن، پوشیدن کفش‌هایی که باعث پادرد شوند، و حالا، فقط به‌خاطر زن‌بودن و انجام تمام کارهایی که از او انتظار می‌رفت، مدل جوان‌تر و احتمالاً خوشگل‌تری او را از رده خارج کرده بود. و بعد، البته یا باید به تمام این بی‌انصافی‌ها بخندید یا این ریسک را بپذیرید که عجوزهٔ عبوس لقب بگیرید.

خودت اعتراف کردی که تا مدت‌ها زنت رو با تمام وظایف و مسئولیت‌ها تنها گذاشتی. این، آدم رو تغییر می‌ده، رابطهٔ زناشویی رو تغییر می‌ده.

به یاد معلم فلسفه‌ای می‌افتد که در کلاس پرسیده بود: «چند تا از تصمیمایی که توی روز می‌گیرین، واسه اینه که می‌خواین کاری رو انجام بدین و چند تاش واسه پرهیز از عواقب انجام‌ندادنشه؟»

«شاید. اما اگه نتونی شرایطت رو عوض کنی، اون‌وقت چاره‌ای نداری. فقط می‌تونی طرزفکرت درباره‌ش رو عوض کنی.»

چیزهایی هستند که به‌زبان‌آوردنشان بیش از اندازه سخت است.

فقط یه کاری بکن، باشه؟ می‌دونم غمگینی و می‌دونم حس می‌کنی زندگی سخته و هست. خدای من، می‌دونم هست. ولی گاهی فقط باید پا شی و شروع کنی.

«می‌خوای درباره‌ش حرف بزنیم؟» «نه راستش.» اگه همین الان کلمه‌ای درباره‌اش بگوید، گریه‌اش خواهد گرفت. و نه از آن اشک‌های معمولی: احساس می‌کند انگار همیشه در آستانهٔ هق‌هق‌های افتضاح وحشتناکی است که او را در خود غرق خواهند کرد