کتاب تصاویر پنهان

"وقتی غیرممکن‌ها را کنار بگذاری چیزی جز حقیقت باقی نمی‌ماند، حتی اگر خیلی دور از ذهن باشد."

من هیچ‌وقت از هیچ آغوشی آنقدر خوشحال نشده بودم.

بیکاری وسوسه‌کننده است و انسان را به راه‌های بد می‌کشاند.

اما مرا ببین، من موفق شدم و توانستم از خودم جلو بزنم!

"وقتی غیرممکن‌ها را کنار بگذاری چیزی جز حقیقت باقی نمی‌ماند، حتی اگر خیلی دور از ذهن باشد."

"وقتی غیرممکن‌ها را کنار بگذاری چیزی جز حقیقت باقی نمی‌ماند، حتی اگر خیلی دور از ذهن باشد."

قشنگی ذهن آدمیزاد به همینه. ذهن انسان تمام خاطرات و موضوعات بد رو می‌ریزه بیرون.

به او می‌گویم: «اوه، می‌بینم که چپ‌دستی! من هم چپ‌دستم!» کارولین می‌گوید: «این یکی از صفات مشترک رهبران بزرگ جهانه. باراک اوباما، بیل کلینتون و رونالد ریگان همگی چپ دست بودن.»

می‌گویم که نمی‌تواند همبرگر بخورد و یادآوری می‌کنم خانواده‌اش گوشت قرمز نمی‌خورند چون برای طبیعت ضرر دارد و چون انسان‌ها یکی از بزرگ‌ترین منابع تولیدکنندهٔ گازهای گلخانه‌ای هستند.

«داستانش واقعاً طولانیه.» «من نمی‌خوام جایی برم.»

با خودم فکر می‌کنم بزرگ شدن در جایی مثل اسپرینگ بروک چقدر خوب است؛ در شهری که همه برای پرداخت قبوض‌شان به اندازهٔ کافی پول دارند و هیچ‌وقت هیچ اتفاق بدی در آن نمی‌افتد.

می‌دانم کارم علم موشک‌سازی نیست. می‌دانم در حال تغییر دنیا یا درمان سرطان نیستم. اما بعد از پشت سر گذاشتن آن همه مشکل، حالا احساس می‌کنم یک قدم بزرگ به جلو برداشته‌ام و به خودم افتخار می‌کنم.

«اگه بهت می‌گفتم که چرا دارم این کتاب‌ها را می‌خونم حتماً فکر می‌کردی دیوونه‌م.» آدریان کتابش را می‌بندد و کنار می‌گذارد. توجهش را تمام‌وکمال به من می‌دهد و می‌گوید: «تمام داستان‌های موردعلاقهٔ من با همین نوع هشدارها شروع می‌شن. همه‌چیز رو برام بگو.»

ما مثل حباب‌های سوپ‌های بازی تدی هستیم؛ سحرآمیز، شناور و سبک‌تر از هوا، اما محکومیم به ترکیدن و نابودی.

یکی از سخت‌ترین مراحل بهبود پذیرفتن این حقیقت است که تو دیگر نمی‌توانی به ذهنت اعتماد کنی. درواقع باید این را بفهمی که ذهنت بدترین دشمنت شده است. ذهن می‌تواند تو را به سمت انتخاب‌های غلط هدایت کند، عقل و منطق و درایتت را مختل کند و عزیزترین خاطراتت را به تخیلاتی غیرممکن تبدیل کند.

حس فضولی از من قوی‌تر است.

و من هیچ‌وقت از هیچ آغوشی آنقدر خوشحال نشده بودم.