بریده‌هایی از کتاب بن بست ها و ببرهای عاشق

اشک رازی‌ست لب‌خند رازی‌ست عشق رازی‌ست اشک ِ آن شب لب‌خند ِ عشق‌ام بود.

زیبایی‌ی ِ تو لنگری‌ست ـ نگاه‌ات شکست ِ ستمگری‌ست ـ و چشمان‌ات با من گفتند که فردا روز ِ دیگری‌ست.

زیباترین حرف‌ات را بگو شکنجهٔ ِ پنهان ِ سکوت‌ات را آشکاره‌کن و هراس‌مدار از آن که بگویند ترانه‌یی بیهوده می‌خوانید. ـ چرا که ترانهٔ ِ ما ترانهٔ ِ بیهوده‌گی نیست چرا که عشق حرفی بیهوده نیست.

همه لرزش دست و دل‌ام از آن بود که عشق پناهی گردد، پروازی نه گریزگاهی گردد. آی عشق آی عشق چهرهٔ ِ آبی‌ات پیدا نیست.

درخت با جنگل سخن‌می‌گوید علف با صحرا ستاره با کهکشان و من با تو سخن‌می‌گویم

اگر که بیهُده زیباست شب برای که زیباست شب برای چه زیباست؟

کلام از نگاه ِ تو شکل‌می‌بندد. خوشا نظر بازیا که تو آغازمی‌کنی!

بگو برهنه به خاک‌ام کنند سراپا برهنه بدان گونه که عشق را نمازمی‌بریم

و فاصله تجربه‌یی بیهوده است.

انسان دشواری‌ی ِ وظیفه است.

تا دست ِ تو را به‌دست‌آرم از کدامین کوه می‌بایدم گذشت تا بگذرم از کدامین صحرا از کدامین دریا می‌بایدم گذشت تا بگذرم.

خامُش منشین خدا را پیش از آن که در اشک غرقه‌شوم از عشق چیزی بگوی!

بااین‌همه بغض‌ام اگر بترکد ... ـ نه پَرّ ِ کاهی حتا بر آب بنخواهدرفت می‌دانم!

خواستن‌اش تمنای ِ هر رگ بی‌آن که درمیان‌باشد خواهشی حتا؟ نهایت ِ عاشقی‌ست این؟ همان وعدهٔ ِ دیدار در فراسوی ِ پیکرها نیست؟