کتاب آخرین باری که می گوییم خداحافظ

به برادرت کمک کن قایقش را از آب بگذراند، قایق خودت نیز به ساحل خواهد رسید. ـ ضرب‌المثل هندی

سعی می‌کنم تصور کنم اصلاً آدم‌های دیگه وجود ندارن، آهنگم رو روشن کنم و کتاب بخونم.

«تو به یه راه خروج نیاز داری. همه‌چیز رو تویِ خودت نگه می‌داری. این برات خوب نیست.»

حتی نمی‌تونم خاطرهٔ لحظه‌های شاد رو از وسط خاطره‌های دیگه بکشم بیرون.

مُردن یک هنر است، مانند هرچیز دیگری. من این کار را به طرز فوق‌العاده‌ای خوب انجام می‌دهم. این کار را انجام می‌دهم چون احساس درد و بدبختی می‌کنم. این کار را انجام می‌دهم چون احساس می‌کنم واقعی است.

جالبه که چطوری بعضی‌وقت‌ها اتفاقات بدیهی رو که داره می‌افته نمی‌بینی. فکر می‌کنی می‌دونی زندگی برای تو چی در نظر داره. تو فکر می‌کنی آماده‌ای. فکر می‌کنی می‌تونی از پسش بربیای. و بعدش... بووم، مثل یه صاعقه، یه چیزی از ناکجا می‌آد بیرون و یقه‌ت رو می‌گیره وقتی که انتظارش رو نداری.

خیلی سخته درمورد ای کاش‌ها و چی می‌شد اگه‌ها فکر کنیم.

«اون‌هایی که دوستشون داریم واقعاً نمی‌رن و ما رو ترک نمی‌کنن.

استفاده از کلمه‌ها واقعاً هیچ‌وقت هنر من نبوده‌ن.

بقیه طوری نگاه می‌کنن انگار من شدم یه چیز خطرناک. انگار ژن بدی توی خونم دارم، انگار زندگی غم‌انگیزم واگیر داره که وقتی با آدم‌ها هستم بهشون سرایت می‌کنه. مثل یه مرض. آره، خُب، گور باباشون.

«نمی‌خوام مثل هِمینگوِی باشی. هِمینگوِی آدم احمقی بود. می‌خوام هرچی رو به ذهنت می‌رسه بنویسی. اتفاقات زندگی روزمره، فکرت، احساساتت.»

«می‌خوام فرصت داشته باشم خداحافظی کنم. اصلاً فرصت خداحافظی پیدا نکردم. تو فرصت بهم ندادی.»

زمان می‌گذره. این قانونه. فرقی نمی‌کنه چه اتفاقی می‌افته، فرقی نمی‌کنه احساس کنی چقدر همه‌چی توی زندگی‌ت توی یه لحظه از بین رفته، زمان می‌گذره.