بریده‌هایی از کتاب فردا بدون من

خواستهٔ قلبیت رو با زبونت انکار می‌کنی که چی بشه؟ که خیلی مغروری؟ به همین راحتی با قلب آدما بازی می‌کنی و عین خیالتم نیست که ممکنه سنگدلی تو چه به روز بقیه بیاره؟

چطور می‌شه در عین نفرت، کسی رو دیوونه‌وار دوست داشت؟!...

- از یه عاشق، موجودی بی‌دفاع‌تر نیست...

این کینه رو از دلت بیرون بریز... ببخش و فراموش کن. کینه قلبت رو آلوده می‌کنه و اول به خودت صدمه می‌زنه عزیز من.

پشیمونی مثل شخم زدن یه زمین بی‌حاصله... که چیزی جز رنج و حسرت به بار نمیار

به قلب هم یک عذرخواهی بدهکاریم شهرزاد...

وقتی در حال شادی و اوج گرفتنی، کمتر های‌وهوی کن که یه وقت غول بدبیاری رو بیدار نکنی. وقتی از خواب ناز بیدارش کردی، از روی بدخلقی می‌زنه تو رو با خوشیات زیر پاش له می‌کنه.

«به فکر بازگشت نیست. آن‌که بی‌خبر می‌رود و بی‌خداحافظی نه کاسه آبی پشت سرش خالی می‌شود نه قطره اشکی از چشمی فرو می‌چکد نه به سلامی دوباره می‌اندیشد مثل یک مسافرغریب می‌رود که رفته باشد...»

اون قلبش رو گذاشت کف دستش و تو در عوض شمشیرت رو از رو کشیدی... هر بار با بی‌رحمی پسش‌زدی و اون‌قدر قلبش رو شکستی که وقتی خواست تیکه‌پاره‌هاش رو جمع کنه، از لای دستاش خون می‌چکید.

شاید بشود توی این دنیا خیلی چیزها را با پول خرید اما مسلما بهشت را نه

در همیشه روی یه پاشنه نمی‌چرخه. خدا رو خوش نمیاد که مادر و بچه‌ای رو از هم جدا کنن... دنیا دار مکافاته... از خشم خدا بترسه.

بزنیم. می‌دونم من رو نبخشیدی و به خاطرش ازم متنفری، ولی خواهش می‌کنم قبول کن اون فقط یه تصادف بود و نه چیزی بیشتر.

این‌طور که معلومه حالاحالاها قرار نیست من رو به خاطر یه اتفاقی که ممکنه واسه هر کسی بیفته، ببخشی! اما به نظرم این فقط یه جور کینه و تسویه‌حساب شخصیه، والا مگه حکمی بالاتر از قانونم هست؟...

توئه لعنتی، خوب می‌دونی من چمه. این حال داغون و خرابم رو مدیون توام.

‫- بهم رحم کن شهرزاد... از این دیوونه‌ترم نکن. بذار به درد خودم بمیرم...

از یه عاشق، موجودی بی‌دفاع‌تر نیست... کمتر اذیتش کن.

گاهی وقتا بهتره که راستش رو نگیم چون شرش بیشتره.

«وای باران باران / شیشهٔ پنجره را باران شست از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست آسمان سربی رنگ / من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ می‌پرد مرغ نگاهم تا دور وای باران باران / پر مرغان نگاهم را شست»