بریده‌هایی از کتاب تنفس نور

پژواک طلوع صبحی دیگر را نوید دهد و بر پیکر تکیدهٔ شهر فریاد می‌زند: عشق با آفتاب طلوع خواهد کرد!

تبسم می‌شکفد در پس نگاهت و اندوهِ مرا به تاراج می‌برد خوشا به حال خدا که خلقش تویی!

قاتل اندوه من غنچهٔ خندهٔ توست و چشمانت چشمهٔ زلال بقاست رسالتت جز بردن دیوانگی‌ام به معراج نیست من اسیر تو شدم و حبس ابد آرزوی من‌ست...