کتاب چای روضه دم

حسین منشأ حرارتی است تمام‌نشدنی و این‌گونه است که حسینیان را خاموش نتوان یافت!

ذائقه، آدمی را می‌سازد این‌که پر از چه باشی، این‌که چه بنوشی و بخوری، در تو مؤثر است! خوردنی‌ها و نوشیدنی‌هایمان، ما را عوض می‌کنند. هر ذائقه‌ای، طعمی را می‌پسندد و هر طعمی، آدمی را دگرگون می‌کند... آب درک دارد، می‌فهمد، چای هم. می‌گویند، آب از آن‌چه می‌شنود، اثر می‌پذیرد. می‌گویند اگر از نیکی‌ها بگویی، آب زیبا می‌شود و اگر از پلیدی‌ها و پلشتی‌ها، آب رنگ آن‌ها را می‌یابد. و اگر چنین باشد، ذائقهٔ ما، چای روضه‌دم را می‌پسندد.

می‌گفت: به یکی از شاگردان آیت‌الله حکیم بزرگ گفتم: در زمان حیات ایشان توصیه چشم‌گیری شنیدی؟ جواب داد: حرم امام حسین کنار شش‌گوشه بودم، از ایشان پرسیدم: این‌جا که تحت قبه است و دعا مستجاب، منِ آخوند چی بخواهم از آقا؟ فرمود: توی آخوند از امام حسین بخواه تا به‌ات سلیقه بدهند!

«آن چای که در بزم عزا می‌جوشد با کوثر اشک فاطمه دم کردند»

و در قاموس تعقل عاشقانهٔ عالم، ارزش به اتصال است! هرچه واصل‌تر، ارزشمندتر و والاتر و محبوب‌تر... این مهم نیست که سیاه باشد یا سپید، مهم نیست زیاد باشد یا کم، مهم نیست مردمان ارزان خریدش کنند یا گران، مهم آن است که: وصل باشد! وصل به منشأ همهٔ ارزش‌ها، وصل به سرچشمهٔ همهٔ خوبی‌ها و زیبایی‌ها و حتی، تمام حسین همین اتصال است. حسین وصل به خداست، یا شاید درست‌تر بگوییم حسین حل در خداست!

«تکلف گر نباشد خوش توان زیست تعلق گر نباشد خوش توان مرد»

از قدیم‌ترها گفته‌اند چای باید داغ باشد، چای اگر سرد شد، از دهن می‌افتد... چای اگر چای باشد، دست که می‌گیری، حرارتش را تاب نمی‌آوری! آدم لب‌سوز! آدمی نیز اگر حرارت نداشته باشد، اگر در سینه سوز نداشته باشد، از دهان می‌افتد... آدم سرد و بی‌تحرک، دیگر آدم نیست...

«هر آن دل را که سوزی نیست، دل نیست»

«این کتیبه‌های سیاه که بر در و دیوار حسینیه و محل عزاداری نصب کرده‌اند، ما را شفاعت می‌کند.»

به همه نگاه می‌کند. فقط شرطش این است که درِ این خانه باشی، دیگر مهم نیست چه کاره‌ای و چه می‌کنی؟! امام زمان در دیدارشان با ملاعباس چاووش سه نکته را فرموده بودند: «...کار دوم من این است که شب‌های جمعه وقتی مازندران هستید و جلسه دارید دور هم می‌نشینید، یک پیرمردی نزدیک در می‌نشیند و کفش‌ها را جفت می‌کند. سلام مرا به او برسان.» همه در این‌جا حساب‌اند، کسی از قلم نمی‌افتد حتی کفش جفت‌کن! همه... حتی چای‌ریز.

با یک «یا حسین» ساده باید دل بلرزد. آب، یک دمای جوش دارد؛ آهن، هم یک دمای جوش دیگر! باید سطح دمای جوش را پایین آورد. بعضی دل‌شان به اندک تلاطمی، موج برمی‌دارد؛ با یک ذکر یا حسین؛ بعضی هم دمای جوش‌شان خیلی بالاست! باید حتماً برایشان قتل عام کنی تا اشکی بریزند.

«سماوری که به بزم حسین می‌جوشد بخار رحمت آن، عیب خلق می‌پوشد حدیث باده و تسنیم و سلسبیل مگو بگو حکایت مستی که چای می‌نوشد» این‌ها تقریرهایی است از «درس خارج هیئت امام حسین»! مستحب است نوشیدن در سه جرعه باشد؛ «سه جرعه»، و اگر هر جرعه با یک سلام باشد، چای‌مان رنگ کربلا خواهد گرفت: «صَلَّی اللَّهُ عَلَیک یا أَبَا عَبْدِ اللَّه»! چه ساده، چای‌های معمولی با «یک سلام»، به مقام چای امام حسین مفتخر می‌شوند و چقدر چای‌هایمان و خودمان را از این فیض بزرگ، محروم کرده و می‌کنیم. امید که شعلهٔ عشقش، سماور دغدغه‌هایمان را به خروش آورد!

«مگر ایام کهن‌سالی ما جلوه کنی در جوانی که دویدیم و ندیدیم تو را لااقل کاش در خیمهٔ تو جان بدهیم تا بگویند رسیدیم و ندیدیم تو را!»