بریده‌هایی از کتاب چه کسی پنیر مرا جابجا کرد؟

اگر تغییر نکنی در خطر نابودی قرار خواهی گرفت.

حالا داشت به چیزهایی فکر می‌کرد که می‌تواند به دست بیاورد، نه آن چیزهایی که از دست داده است.

هر وقت که می‌دید دارد کم‌کم دلسرد می‌شود به خود نهیب می‌زد که این کارِ او، با تمام سختی‌هایی که داشت، خیلی بهتر از ماندن در آن وضعیت بی‌پنیری است. او به جای اینکه فقط منتظر بماند و ببیند که چه بر سرش خواهد آمد داشت کنترل اوضاع را در دست می‌گرفت.

اگر تغییر نکنی در خطر نابودی قرار خواهی گرفت.

او به جای اینکه فقط منتظر بماند و ببیند که چه بر سرش خواهد آمد داشت کنترل اوضاع را در دست می‌گرفت.

زندگی داره پیش می‌ره. پس ما هم باید حرکت کنیم."

تا سرحدّ مرگ می‌ترسید. بعد به خودش خندید. فهمید که ترس‌های او همه چیز را بدتر خواهد کرد. پس همان کاری را کرد که اگر نمی‌ترسید انجام می‌داد. گام در مسیر جدیدی گذاشت.

فهمید که تا به حال اسیر ترس خود بوده. حرکت در مسیری جدید او را آزاد کرده بود. حالا خنکای نسیمی را احساس می‌کرد که به این نقطه از هزارتو می‌وزید و روح او را تازه می‌کرد. چند نفس عمیق کشید و احساس کرد که حرکت به او نیرو بخشیده. از وقتی ترسش را کنار گذاشته بود به چشم می‌دید که زندگی خیلی لذّت‌بخش‌تر از آنی است که فکرش را می‌کرد.

وقتی از این بترسی که اگر کاری نکنی اوضاع بدتر می‌شود، چنین ترسی می‌تواند تو را به کار وادار کند. ولی اگر آن‌قدر بترسی که نتوانی کاری از پیش ببری، ترس اصلاً چیز خوبی نیست.

فکر کنم خیلی بهتر باشه وقتی که ما خودمون می‌تونیم تغییرات رو شروع کنیم دست به کار بشیم، نه اینکه فقط تلاش کنیم عکس‌العمل نشون بدیم و خودمونو باهاش وفق بدیم.

اول فکر می کردم تغییر یعنی از دست دادن اما حالا اون رو فرصتی برای به دست آوردن می دونم، در ضمن به من یاد داد که چطور باهاش کنار بیام. بعد از اون، همه چیز به سرعت پیشرفت کرد و بهتر شد. هم توی کار، و هم توی زندگیم.