بریده‌هایی از کتاب دختر پنهانم

همیشه لحظه‌ای می‌رسد که در آن بچه‌ها با عصبانیتی غمگین به تو می‌گویند، چرا من را به دنیا آوردی؟

همیشه لحظه‌ای می‌رسد که در آن بچه‌ها با عصبانیتی غمگین به تو می‌گویند، چرا من را به دنیا آوردی؟

پاره کردن پیوند با دیگران و احساس سبکی کردن مزیت نیست، عملی ظالمانه نسبت به خود و دیگران است.

سخت‌ترین اتفاقات برای تعریف‌کردن، اتفاقاتی‌اند که خودمان هم نمی‌توانیم آن‌ها را بفهمیم.

چه احمقانه است که فکر کنی می‌توانی با بچه‌هایت دربارة خودت حرف بزنی قبل از این‌که حداقل پنجاه سال داشته باشند و انتظار داشته باشی که آن‌ها تو را مثل یک انسان ببینند نه مثل یک وظیفه.

همیشه لحظه‌ای می‌رسد که در آن بچه‌ها با عصبانیتی غمگین به تو می‌گویند، چرا من را به دنیا آوردی؟

سخت‌ترین اتفاقات برای تعریف‌کردن، اتفاقاتی‌اند که خودمان هم نمی‌توانیم آن‌ها را بفهمیم.

سخت‌ترین اتفاقات برای تعریف‌کردن، اتفاقاتی‌اند که خودمان هم نمی‌توانیم آن‌ها را بفهمیم.

تنشی از زندگی در کلماتش بود مثل عصب فرسوده‌ای که همین‌که لمسش کنی دردش هر نوع آرامشی را از بین می‌برد.

چه احمقانه است که فکر کنی می‌توانی با بچه‌هایت دربارة خودت حرف بزنی قبل از این‌که حداقل پنجاه سال داشته باشند و انتظار داشته باشی که آن‌ها تو را مثل یک انسان ببینند نه مثل یک وظیفه. گفتن حرف‌هایی که: «من تاریخ شما هستم، شما از من آغاز می‌شوید، به من گوش کنید، ممکن است به‌دردتان بخورد!»

عادت کرده بودیم که خودمان را جدا کنیم حتی در کلمات.

خودم را آزاد و بدون احساس گناه از آزادی‌ام احساس کردم

زبان‌ها برای من زهری مخفی دارند که هر از گاهی خود را نشان می‌دهد و هیچ پادزهری ندارد.

آن احساس مثل دردی ضعیف بود که وقتی مدام به آن فکر کنی به دردی غیرقابل تحمل تبدیل می‌شود.

سخت‌ترین اتفاقات برای تعریف‌کردن، اتفاقاتی‌اند که خودمان هم نمی‌توانیم آن‌ها را بفهمیم.

همیشه لحظه‌ای می‌رسد که در آن بچه‌ها با عصبانیتی غمگین به تو می‌گویند، چرا من را به دنیا آوردی؟

سخت‌ترین اتفاقات برای تعریف‌کردن، اتفاقاتی‌اند که خودمان هم نمی‌توانیم آن‌ها را بفهمیم.