کتاب مجموعه آثار چخوف (جلد اول)

حالا دیگر همه دست به قلم می‌برند و می‌نویسند. حالا دیگر هر که دلش می‌خواهد می‌نویسد. حالا دیگر آنکه روحش کثیف‌تر و سیاه‌تر از چکمه‌های بنده است و آنکه قلبش نه در رحم مادر بلکه در آهنگرخانه ساخته و پرداخته شده، و آنکه همان‌قدر حقیقت و صداقت دارد که بنده ملک و املاک، گستاخانه به خود اجازه می‌دهد در طریقت نیکان و خوشنامان، در طریقتی که به پیامبران و حقیقت‌پرستان و بیزاران از زر و سیم تعلق دارد طی طریق کند. آقایانِ عزیز من! حالا دیگر این طریقت عریض‌تر و گسترده‌تر از پیش شده است اما کو آنکه در آن طی طریق کند؟ کو آن نوابغ‌راستین؟ به خدا که با چراغ هم نمی‌شود پیدایشان کرد!..

خوشبختی‌ام به قدری بزرگ است که می‌ترسم فروبپاشد... معمولاً چیزهای بزرگ فرومی‌پاشند...

خنده‌شان به این دلیل نیست که حرکات دلقک‌ها خنده برمی‌انگیزد، بلکه از آن جهت است که هنگام تماشای دلقک‌ها، رسم است که بخندند.

سرم را از پنجره درمی‌آورم و بی‌هدف، به دوردست‌های بی‌کران، خیره می‌شوم. همه چراغ‌ها سبزند: یقیناً به این

آدم‌های تحصیل کرده غالباً نه با پول بلکه با زبانِ خوش و مودبانه پا بر حلقوم گذاشتن‌ها رام می‌شوند.

معروف است که الکل، بیماری می‌آورد و یاد ابدی، ملال. یاد ابدی که هیچ، خدا اگر یاد موقتی هم به آدم بدهد، باید شکرش را به جا آورد.

خوشبختی انسان را نمی‌کشد ولی بدبختی هم نمی‌کشدش.

کوزمایگوریچ... - هوم... جای دیگرت هم درد می‌کند؟ - از شما چه پنهان، کوزمایگوریچ، همه‌جام درد می‌کند ولی شما فقط به داد قلبم برسید، نگران دردهای دیگرم نباشید.