بریده‌هایی از کتاب آنی شرلی در اینگل ساید (کتاب ششم)

آنی گفت: «برف در آوریل خیلی غیرمنتظره است؛ مثل یک سیلی وقتی منتظر بوسه‌ای هستی.»

یک شب والتر پرسید: «مامان! چرا باد خوشحال نیست؟» آنی پاسخ داد: «چون به یاد همهٔ تلخی‌هایی می‌افتد که در دنیا دیده.»

چه لذتی دارد که بدانی یک نفر مراقب توست، دوستت دارد و تو برایش مهمی.

زندگی همین بود؛ شادی و غم... امید و وحشت... و تغییر. همیشه تغییر! هیچ راه فراری نبود. مجبور بودی گذشته را کنار بگذاری و تازگی را به قلبت راه دهی. مجبور بودی یاد بگیری که شرایط جدید را دوست داشته باشی و به‌وقتش آن را هم کنار بگذاری.

هر کلاهی بالاخره به سر یک نفر اندازه می‌شود، ولی معنایش این نیست که آن کلاه دقیقاً برای همان شخص دوخته شده.

زندگی چیزی بیش از یک فرایند شیمیایی ظریف و متعادل است.

گذر زمان، مهربان‌تر از چیزی است که فکر می‌کنیم. اشتباه بزرگی است که کینهٔ کسی را سال‌ها به دل بگیریم و آن را مثل گنجینه‌ای در آغوش بفشاریم.