بریده‌هایی از کتاب آنی شرلی در اینگل ساید (کتاب ششم)

آنی گفت: «برف در آوریل خیلی غیرمنتظره است؛ مثل یک سیلی وقتی منتظر بوسه‌ای هستی.»

یک شب والتر پرسید: «مامان! چرا باد خوشحال نیست؟» آنی پاسخ داد: «چون به یاد همهٔ تلخی‌هایی می‌افتد که در دنیا دیده.»

چه لذتی دارد که بدانی یک نفر مراقب توست، دوستت دارد و تو برایش مهمی.

زندگی همین بود؛ شادی و غم... امید و وحشت... و تغییر. همیشه تغییر! هیچ راه فراری نبود. مجبور بودی گذشته را کنار بگذاری و تازگی را به قلبت راه دهی. مجبور بودی یاد بگیری که شرایط جدید را دوست داشته باشی و به‌وقتش آن را هم کنار بگذاری.

هر کلاهی بالاخره به سر یک نفر اندازه می‌شود، ولی معنایش این نیست که آن کلاه دقیقاً برای همان شخص دوخته شده.

گویی اتاق زیر شیروانی بازوانش را دور او حلقه کرد و او را به آغوش کشید.

درخت‌ها هم مثل بچه‌ها هستند. همین‌که یک‌لحظه سرت را برمی‌گردانی، می‌بینی بدجوری بزرگ شده‌اند.

همیشه فکر می‌کنم خوابیدن در شب‌های مهتابی نوعی وقت تلف کردن است...

بیا فردا تمام مسئولیت‌ها و وظایف مادری‌مان را فراموش کنیم و بازهم دختربچه‌هایی سربه‌هوا شویم. اگرچه خانم لیند فکر می‌کند من هنوز کمی از این ویژگی را در وجودم دارم. راستش داینا! همیشه عاقل‌بودن، زیاد جالب نیست.

داینا! خواهش می‌کنم با خیال‌بافی‌های آنی کوردیلیا مخالفت نکن. همیشه برای بچه‌هایی که تجربهٔ سرک‌کشیدن به سرزمین افسانه‌ها را نداشته‌اند، دلم می‌سوزد.

زندگی چیزی بیش از یک فرایند شیمیایی ظریف و متعادل است.

گذر زمان، مهربان‌تر از چیزی است که فکر می‌کنیم. اشتباه بزرگی است که کینهٔ کسی را سال‌ها به دل بگیریم و آن را مثل گنجینه‌ای در آغوش بفشاریم.

"امشب، مهتاب چه درخششی دارد!"

احساس می‌کرد تمام خنده‌های کودکی‌اش دوباره به‌سویش برمی‌گردند و می‌تواند تمام رؤیاهایش را در حباب‌های شفاف چشمه ببیند...

گویی چشمه همهٔ سوگندها و زمزمه‌هایش را محفوظ نگه داشته بود و آنها را زیر لب نجوا می‌کرد...

در فصل بهار هر کاری از دست آدم برمی‌آید.