کتاب آنی شرلی در خانه رویاها (کتاب پنجم)

خوشبختی در انتظار همهٔ شماست، ولی یادتان باشد که مشکلات، نگرانی‌ها و غصه‌ها نیز جزئی از زندگی‌اند. آنها به هر فضایی وارد می‌شوند، چه قصر باشد و چه خانهٔ کوچک رؤیاها. هیچ‌کس نمی‌تواند جلویشان را بگیرد. ولی اگر با عشق و دلگرمی با آنها روبه‌رو شوید، هرگز بر شما غلبه نمی‌کنند

مردم، چشم دیدن کسی را که کمی باهوش‌تر از آنها به دنیا آمده، ندارند.

طبیعت بشر، هرگز به‌اجبار تن به سازگاری نمی‌دهد

عزیزم! من زندگی راحت و آرامی دارم و دلیلش این است که هیچ‌وقت ذره‌ای به افکار مردها اهمیت نداده‌ام.

گیلبرت! مطمئن باش که من غم‌ها و شادی‌های زندگی را یکجا می‌پذیرم.

من از همان ابتدا عاشقت شدم و می‌دانم که تو هم عاشق منی...

ازنظر خداوند صدای یک کلاغ با آواز یک بلبل تفاوتی ندارد.

جنگل هیچ‌گاه حس تنهایی را در بیننده زنده نمی‌کند؛ چراکه سرشار از زمزمه‌ها و آواهای دل‌نشین است. ولی دریا، چون روحی بزرگوار، همواره از غمی عظیم ناله می‌کند و تا ابد حاضر نمی‌شود آن را با کسی قسمت کند. نفوذ در رمز و رازهای دریا، غیرممکن است و ما فقط می‌توانیم در مرز آن قدم برداریم و با احترامی آمیخته به ترس، تماشایش کنیم. جنگل با صدها نوا ما را به‌سوی خود می‌خواند، ولی دریا فقط یک صدا دارد؛ نوایی پرجذبه که با آهنگ شکوهمندش، روح را در بر می‌گیرد. جنگل حالتی زمینی دارد، ولی دریا متعلق به دنیای فرشته‌هاست.

تحمل ناخوشی‌هایی که داریم بهتر از حرکت به‌سوی ناخوشی‌هایی است که شناختی از آنها نداریم.

کاپیتان جیم چیزی بیش از این داشت؛ دارایی او حافظه‌اش بود.

تحسین‌کردن با عشق‌ورزیدن فرق داشت.

تو به حقیقت آگاهی و همین حقیقت، تو را آزاد خواهد کرد.

آنها یک آزادی‌خواه یا محافظه‌کار به دنیا می‌آیند، مثل یک آزادی‌خواه یا محافظه‌کار زندگی می‌کنند و یک آزادی‌خواه یا محافظه‌کار می‌میرند. فقط نمی‌دانم در بهشت که خبری از سیاست نیست، چطور خودشان را سرگرم می‌کنند.

تنها دل‌خوشی آدم در زندگی فقط وسایل خانه‌اش نیست

زندگی بدون عشق خیلی تلخ است... خیلی پوچ و توخالی است... و هیچ‌چیز بدتر از این پوچی نیست

وقتی احساسات پیچیده‌مان را در قالب کلمه‌ها بیان می‌کنیم، احمقانه به نظر می‌رسند. چنین احساساتی را نباید به زبان آورد. فقط باید حس کرد و با آنها کنار آمد.

وقتی زنجیرها را از دست و پای یک زندانی باز می‌کنند، او تا مدتی احساس عجیبی دارد و فکر می‌کند چیزی را از دست داده.

بعضی‌ها در بدو تولد بزرگ‌اند. و بعضی‌ها تا هشتادسالگی هم بزرگ نمی‌شوند.

به نظر من وقتی تاریکی به ما نزدیک است، حالتی دوستانه دارد، ولی وقتی خودمان را از آن جدا می‌کنیم و با نور فانوس به عقب پرتابش می‌کنیم، با ما دشمن می‌شود.

واقعاً مسخره است که بعضی آدم‌های بی‌ارزش مورد عشق و علاقهٔ دیگران واقع می‌شوند، درحالی‌که این عشق هرگز نصیب کسانی که لایقش‌اند، نمی‌شود.

درست است که این دنیا پر از اشک و آه است، ولی مثل‌اینکه بعضی‌ها اشک‌ریختن را دوست دارند.

این‌طور که معلوم است طبیعت ما طوری است که همیشه به‌وقتش آنچه را که باید بفهمیم، می‌فهمیم.

لعنت به این مردها! دست به هر کاری که می‌زنند، غلط است و با هر شخصیتی، آدم را آزار می‌دهند. واقعاً اوقاتم را تلخ می‌کنند.

می‌توانم با عصبانی‌کردنش تفریح کنم. درضمن یک مرد عصبانی وقتی خشمش فروکش کند، آدم به‌دردبخوری می‌شود، ولی یک مرد همیشه‌آرام، اعصاب آدم را خرد می‌کند.

بعضی‌ها در بدو تولد بزرگ‌اند. و بعضی‌ها تا هشتادسالگی هم بزرگ نمی‌شوند.

حتی زمانی‌که ممکن است نتیجهٔ کار عقل را زیر سؤال ببرد بازهم حقیقت راه خود را می‌یابد

گویی وقتی دردی جان‌کاه در روح جای می‌گرفت، سایر احساسات انسانی کنار می‌رفتند.

«درست وقتی فکر می‌کنی همه چیز مرتب است، ناگهان تغییرات از راه می‌رسند و زندگی‌ات را متحول می‌کنند.»

ـ چرا این‌قدر از مردها متنفرید، دوشیزه برایانت؟ ـ خدای من! عزیزم! من از آنها متنفر نیستم. اصلاً ارزشش را ندارند. فقط به نظرم موجودات حقیری می‌آیند.

رز، نماد عشق است و قرن‌هاست که با حضورش به دنیا زیبایی می‌بخشد.