بریده‌هایی از کتاب آنی شرلی در ویندی پاپلرز (کتاب چهارم)

بین همهٔ اتفاق‌های نامطمئن زندگی، ازدواج‌کردن از همه نامطمئن‌تر است.

بین همهٔ اتفاق‌های نامطمئن زندگی، ازدواج‌کردن از همه نامطمئن‌تر است.

من از آدم‌هایی که پشت سر دیگران حرف می‌زنند، خوشم نمی‌آید.

اصلاً دوست ندارم کتابی را که عاشقشم، امانت بدهم... چون به نظر می‌آید هیچ‌وقت مثل اولش برنمی‌گردد...

شادکردن دیگران خیلی لذت‌بخش است

ولی گیلبرت! هرگز اجازه نده زیادی بزرگ و عاقل شوی... آن‌قدر بزرگ که دیگر عقلت اجازه ندهد قدم به سرزمین افسانه‌ای بگذاری.

بهار بود... بهار... بهار! حتی خانم گیبسون هم نمی‌توانست از شکوفه‌کردن درختان آلو جلوگیری کند.

تقلیدکردن خالصانه‌ترین چاپلوسی است.

مردنم بهتر از زنده‌بودنم است. هیچ‌کس مرا نمی‌خواهد.

به قول ریبکا دیو، هر چیزی حدی دارد.

به قول یک نفر نفرت همان عشق است، فقط مسیر را اشتباه رفته.

در برج خودم، تنهایم. سکوت مخملی شب، فضای بیرون را فرا گرفته. حتی صنوبرها هم تکان نمی‌خورند. همین‌حالا سرم را از پنجره بیرون بردم و به‌سوی کسی که در چند کیلومتری کینگزپورت زندگی می‌کند، یک... فرستادم.

گیلبرت! تابه‌حال متوجه شده‌ای چند نوع سکوت وجود دارد؟ سکوت جنگل... سکوت ساحل... مرغزار... شب... بعدازظهر تابستانی. و هریک با دیگری تفاوت دارد، چراکه هرکدام از گونه‌ای متفاوت است و حال و هوای خاص خودش را دارد. مطمئنم اگر نابینا بودم و حتی نمی‌توانستم گرما و سرما را حس کنم، بازهم از نوع سکوت اطرافم می‌فهمیدم، کجایم.

هر کاری کردند، تسلیم نشوید. آنها نمی‌توانند در مقابل وسوسه‌های شیطان مقاومت کنند.

خانم شرلی خیلی تودار بود... خیلی تودار!

همیشه عاشق شب بوده‌ام. دوست دارم، بیدار بمانم و به گذر عمر فکر کنم؛ به گذشته، حال و آنچه که در راه است. به‌خصوص به آنچه که در راه است.

مردها به‌جز مشکل درست کردن، کار دیگری بلد نیستند و بین همهٔ اتفاق‌های نامطمئن زندگی، ازدواج‌کردن از همه نامطمئن‌تر است.

ولی گیلبرت! هرگز اجازه نده زیادی بزرگ و عاقل شوی... آن‌قدر بزرگ که دیگر عقلت اجازه ندهد قدم به سرزمین افسانه‌ای بگذاری.

اصلاً دوست ندارم کتابی را که عاشقشم، امانت بدهم... چون به نظر می‌آید هیچ‌وقت مثل اولش برنمی‌گردد...

همان‌طور که هیچ شعله‌ای به‌طرف پایین نمی‌سوزد، هیچ انسانی هم بدون مشکل زندگی نمی‌کند.

ولی خیلی‌ها هستند که خوشی امروز را قربانی احتمالات تلخ فردا می‌کنند.

خصومت پرینگل‌های بزرگ‌سال، مثل مهی که پرتوی خورشید بر آن تابیده باشد، ناپدید شد.

همه مژدهٔ آمدن بهار را می‌دهند... جویبار کوچک و پرنشاط، مه آبی‌رنگ روی شاه توفان، افراهای بیشه‌زار که برای خواندن نامه‌هایت به میانشان می‌روم، درختان گیلاس سفیدپوش حاشیهٔ جادهٔ اسپوک، سینه‌سرخ‌های براق و جسوری که در حیاط پشتی سربه‌سر داستی میلر می‌گذارند، پیچک سبزرنگ و آویخته بر فراز نیم‌دری که الیزابت برای گرفتن شیرش به آنجا می‌آید، کاج‌هایی که با منگوله‌های نورسته‌شان اطراف قبرستان قدیمی سرک می‌کشند... حتی خود قبرستان قدیمی که تمام بوته‌های کنار قبرهایش گل داده‌اند و سبز شده‌اند، گویی فریاد می‌زنند که حتی اینجا هم زندگی بر مرگ، غلبه می‌کند.

آنی سوار درشکه شد، ولی هنوز زیاد از ویندی پاپلرز دور نشده بود که آخرین پیغام به دستش رسید.

برای اولین‌بار در عمرم با کسی روبه‌رو شدم که می‌توانست بیشتر از من حرف بزند.

بعد از آن عصر دم‌دار، هوای خنک ساحلی چقدر می‌چسبید! طرح نقره‌فام مهتاب بر بستر خلیج چقدر دیدنی بود! حرکت آن کشتی به‌سوی ساحل خلیج، زیر نور ماه چقدر خیال‌انگیز بود! آن شب از آن شب‌هایی بود که حتی امکان تماشای یک پری دریایی هم غیرممکن به نظر نمی‌آمد.

ممکن است فردا به‌خاطر گفتن این حرف‌ها از تو متنفر شوم. ـ چرا؟ نورا با لحنی خشک گفت: «همهٔ ما از کسانی که به رازهایمان پی برده‌اند، متنفریم. ولی شاید تو کمی با دیگران فرق داشته باشی...

دوره و زمانهٔ بدی شده، خانم شرلی! آنی لبخندزنان گفت: «هشت‌صد سال پیش از میلاد، هومر هم همین حرف را زد.»

ـ هیچ‌کس برای خیال‌بافی کردن پیر نیست. خیالات هم هرگز پیر نمی‌شوند.

به نظر من بیشتر مشکلات دنیا ناشی از سوءتفاهم و عدم درک متقابل است.