کتاب آنی شرلی در ویندی پاپلرز (کتاب چهارم)

بین همهٔ اتفاق‌های نامطمئن زندگی، ازدواج‌کردن از همه نامطمئن‌تر است.

بین همهٔ اتفاق‌های نامطمئن زندگی، ازدواج‌کردن از همه نامطمئن‌تر است.

من از آدم‌هایی که پشت سر دیگران حرف می‌زنند، خوشم نمی‌آید.

شادکردن دیگران خیلی لذت‌بخش است

اصلاً دوست ندارم کتابی را که عاشقشم، امانت بدهم... چون به نظر می‌آید هیچ‌وقت مثل اولش برنمی‌گردد...

ولی گیلبرت! هرگز اجازه نده زیادی بزرگ و عاقل شوی... آن‌قدر بزرگ که دیگر عقلت اجازه ندهد قدم به سرزمین افسانه‌ای بگذاری.

تقلیدکردن خالصانه‌ترین چاپلوسی است.

بهار بود... بهار... بهار! حتی خانم گیبسون هم نمی‌توانست از شکوفه‌کردن درختان آلو جلوگیری کند.

مردنم بهتر از زنده‌بودنم است. هیچ‌کس مرا نمی‌خواهد.

به قول ریبکا دیو، هر چیزی حدی دارد.

به قول یک نفر نفرت همان عشق است، فقط مسیر را اشتباه رفته.

همیشه عاشق شب بوده‌ام. دوست دارم، بیدار بمانم و به گذر عمر فکر کنم؛ به گذشته، حال و آنچه که در راه است. به‌خصوص به آنچه که در راه است.

در برج خودم، تنهایم. سکوت مخملی شب، فضای بیرون را فرا گرفته. حتی صنوبرها هم تکان نمی‌خورند. همین‌حالا سرم را از پنجره بیرون بردم و به‌سوی کسی که در چند کیلومتری کینگزپورت زندگی می‌کند، یک... فرستادم.

گیلبرت! تابه‌حال متوجه شده‌ای چند نوع سکوت وجود دارد؟ سکوت جنگل... سکوت ساحل... مرغزار... شب... بعدازظهر تابستانی. و هریک با دیگری تفاوت دارد، چراکه هرکدام از گونه‌ای متفاوت است و حال و هوای خاص خودش را دارد. مطمئنم اگر نابینا بودم و حتی نمی‌توانستم گرما و سرما را حس کنم، بازهم از نوع سکوت اطرافم می‌فهمیدم، کجایم.

ولی خیلی‌ها هستند که خوشی امروز را قربانی احتمالات تلخ فردا می‌کنند.

خیلی وقت است که دعا می‌کنم، ولی مثل‌اینکه تعداد دعاهایی که خدا باید به آنها رسیدگی کند، خیلی زیاد است.

هیچ‌کس نمی‌داند بعد از پیچ جاده، چه چیزی در انتظارش است.

هر کاری کردند، تسلیم نشوید. آنها نمی‌توانند در مقابل وسوسه‌های شیطان مقاومت کنند.

خانم شرلی خیلی تودار بود... خیلی تودار!

مردها به‌جز مشکل درست کردن، کار دیگری بلد نیستند و بین همهٔ اتفاق‌های نامطمئن زندگی، ازدواج‌کردن از همه نامطمئن‌تر است.

ممکن است فردا به‌خاطر گفتن این حرف‌ها از تو متنفر شوم. ـ چرا؟ نورا با لحنی خشک گفت: «همهٔ ما از کسانی که به رازهایمان پی برده‌اند، متنفریم. ولی شاید تو کمی با دیگران فرق داشته باشی...

ـ هیچ‌کس برای خیال‌بافی کردن پیر نیست. خیالات هم هرگز پیر نمی‌شوند.

شب‌خوش عزیزم! امیدوارم دعای این دوستدار کوچک تو بی‌فایده نباشد و خواب‌های خوبی ببینی.

آگاه‌بودن یک جور آماده‌شدن است.

ولی گیلبرت! هرگز اجازه نده زیادی بزرگ و عاقل شوی... آن‌قدر بزرگ که دیگر عقلت اجازه ندهد قدم به سرزمین افسانه‌ای بگذاری.

دوستت دارم، چون گیلبرت هستی!

اصلاً دوست ندارم کتابی را که عاشقشم، امانت بدهم... چون به نظر می‌آید هیچ‌وقت مثل اولش برنمی‌گردد...

همان‌طور که هیچ شعله‌ای به‌طرف پایین نمی‌سوزد، هیچ انسانی هم بدون مشکل زندگی نمی‌کند.

چشم‌های تو هم‌رنگ چای‌اند؛ چای کهربایی.

من از آدم‌های خرافاتی خوشم می‌آید. آنها زندگی را از یکنواختی درمی‌آورند. به نظرتو اگر همه عاقل، منطقی و خوب بودند، دنیا کسل‌کننده نمی‌شد؟