کتاب آنی شرلی در جزیره (کتاب سوم)

غم‌هایی که خداوند به‌سوی ما می‌فرستد، استقامت و آرامش به همراه می‌آورند، اما غم‌هایی که ناشی از حماقت و ضعف خودمان باشند، بسیار طاقت‌فرسایند.

با نگاهی مسحور و عاشقانه اطرافش را تماشا کرد، گویی از نگاه او وطن، زیباترین نقطهٔ دنیا بود و اهمیتی نداشت که زیر آسمان نقاط دیگر، چه مناظر شگرفی خفته بودند.

کم‌کم می‌فهمی که در تمام عمرت مجبوری کارهایی را که دوست نداری، انجام بدهی.

طنز، خوش‌طعم‌ترین چاشنی در جشن زندگی است. به اشتباه‌هایتان بخندید، اما از آنها درس بگیرید، مشکلاتتان را دست بیندازید، ولی خود را برای مقابله با آنها تقویت کنید، موانع را مسخره کنید، اما بر آنها چیره شوید.

‌«حتی اگر تمام طول شب گریسته باشی، بازهم دمیدن صبح برایت نشاط‌آور خواهد بود.‌»

او نمی‌توانست بین غم و مخلوقی سرزنده و بانشاط که کنارش ایستاده بود، ارتباطی برقرار کند. اما خبر نداشت کسانی که می‌توانند تا اوج شادی‌ها پرواز کنند، ممکن است در عمق غم‌ها هم غوطه‌ور شوند و طبعی که از خوشی‌ها نهایت لذت را می‌برد، در مقابل سختی‌ها بیش از همه می‌رنجد.

گاهی‌اوقات از بزرگ‌شدن می‌ترسم، اما برای برگشتن به دوران کودکی هم کاری از دستم برنمی‌آید.‌

از نگاه او وطن، زیباترین نقطهٔ دنیا بود و اهمیتی نداشت که زیر آسمان نقاط دیگر، چه مناظر شگرفی خفته بودند.

کسانی که می‌توانند تا اوج شادی‌ها پرواز کنند، ممکن است در عمق غم‌ها هم غوطه‌ور شوند و طبعی که از خوشی‌ها نهایت لذت را می‌برد، در مقابل سختی‌ها بیش از همه می‌رنجد.

دیوی! کم‌کم می‌فهمی که در تمام عمرت مجبوری کارهایی را که دوست نداری، انجام بدهی.

دیدنی‌ها از بین می‌روند، اما نادیدنی‌ها جاویدان و فناناپذیرند.

حتی بدترین خبرها هم بهتر از آن بلاتکلیفی زجرآور بود

الان مطمئنم که عاشق ردموند می‌شوم و چهار سال خوبی را پشت سر می‌گذارم. ـ بعد از آن چهار سال چی؟ آنی با خوشحالی پاسخ داد: ‌«آن‌موقع به پیچ بعدی جاده می‌رسم. اصلاً نمی‌دانم بعد از آن پیچ چه خبر است... نمی‌خواهم بدانم. این‌جوری بهتر است.‌»

‌«جنگل، اولین مکان پرستش خداوند بوده. در چنین جایی آدم ناخودآگاه دوست دارد سر خم کند و ستایش کند. من همیشه میان کاج‌ها، احساس می‌کنم به او نزدیک‌تر شده‌ام.‌»

‌«از دنیا خسته‌ام؛ چون خالی است، از رنگ‌های عاشقانه‌ای که بر تن داشت.‌» آنی آهی کشید و بی‌درنگ از تصور دوستی در دنیایی که خالی از دوست شده بود، احساس آسودگی کرد!

از خود سؤال کرد آیا زندگی با مردی که قدرت طنزپذیری نداشت، به‌مرورزمان کسالت‌آور نمی‌شد. اما چه کسی از شاهزاده‌ای شیفته و مرموز انتظار داشت که بتواند جنبهٔ خنده‌دار مسائل را بیرون بکشد؟

اما وطن هرکس جایی است که عاشقش باشد و این نظر درمورد من صدق می‌کند.

‌«حتی اگر تمام طول شب گریسته باشی، بازهم دمیدن صبح برایت نشاط‌آور خواهد بود.‌»

من در هیچ موردی نمی‌توانم تصمیم قطعی بگیرم و همیشه در تردید دست و پا می‌زنم. به‌محض اینکه تصمیم می‌گیرم کدام کار را انجام بدهم ناگهان با تمام وجود احساس می‌کنم که مورد دوم مناسب‌تر است. بدبختی بزرگی است، ولی من همین‌طوری به دنیا آمده‌ام و کسی نباید ازاین‌بابت سرزنشم کند.

گاهی‌اوقات از بزرگ‌شدن می‌ترسم، اما برای برگشتن به دوران کودکی هم کاری از دستم برنمی‌آید.‌»

طنز، خوش‌طعم‌ترین چاشنی در جشن زندگی است. به اشتباه‌هایتان بخندید، اما از آنها درس بگیرید، مشکلاتتان را دست بیندازید، ولی خود را برای مقابله با آنها تقویت کنید، موانع را مسخره کنید، اما بر آنها چیره شوید.

مطمئنم زندگی بدون غم و سختی نمی‌تواند کامل و تمام‌عیار باشد. به نظر من ما فقط زمانی به آرامش درونی می‌رسیم که این حقیقت را قبول کرده باشیم

آنی زیر نور ماه، آهسته به‌طرف خانه رفت. آن روز عصر، تغییری را در زندگی احساس می‌کرد؛ زندگی معنایی متفاوت و مفهومی عمیق‌تر پیدا کرده بود. به‌ظاهر همه چیز مثل همیشه بود، اما در نهان، چیزی به حرکت و جنبش درآمده بود. و همهٔ اینها از تقلاهای روبی بیچاره ناشی می‌شد. چرا او با رسیدن به انتهای زندگی دنیایی، با وحشت در انتظار تغییری شگرف بود؟ تغییری که همهٔ افکار و امیال و آرزوهایش را به باد می‌داد. جزئیات زندگی، شیرینی‌ها و شادکامی‌هایی که در جای خود لازم و ضروری بودند، هدف اصلی زندگی را تشکیل نمی‌دادند. مسلماً زندگی به‌سوی مقصدی عالی‌تر و والاتر می‌رفت؛ پس زندگی بهشتی باید از همین‌جا و روی زمین آغاز می‌شد.

‌«حتی اگر تمام طول شب گریسته باشی، بازهم دمیدن صبح برایت نشاط‌آور خواهد بود.‌»

حالا که خودم حقیقت را می‌دانم، دیگر برایم مهم نیست مردم پشت سرم چی بگویند. هیچ اهمیتی ندارد.

در زندگی واقعی، همه چیز بسیار پیچیده است. هیچ‌وقت مثل توی رمان‌ها آدم با یک موقعیت بی‌عیب و نقص و تروتمیز روبه‌رو نمی‌شود.‌»

‫در اعماق قلب هرکس رازهایی وجود دارد که از آن غافل است.

فیل گفت: ‌«ما در آخرین جلسهٔ واژه‌شناسی، از پرفسور وودلی چیز مهمی یاد گرفتیم. او گفت که طنز، خوش‌طعم‌ترین چاشنی در جشن زندگی است. به اشتباه‌هایتان بخندید، اما از آنها درس بگیرید، مشکلاتتان را دست بیندازید، ولی خود را برای مقابله با آنها تقویت کنید، موانع را مسخره کنید، اما بر آنها چیره شوید. به نظر شما مطلب باارزشی نبود خاله جیمزی؟‌»

از تصور روزی که این امتحان‌ها تمام شده باشند، کیف می‌کنم.

دانشگاه، دانش‌های پرثمری را از قلم می‌اندازد و مدرسه، بسیاری از آموختنی‌ها را نمی‌آموزد.‌