بریده‌هایی از کتاب حماسه

اسطوره‌سازی باید امری گریزناپذیر، طبیعی و ضرورت ذاتی زبان باشد. در واقع، اسطوره سایهٔ تاریکی است که زبان بر اندیشه می‌افکند و این سایه هرگز ناپدید نخواهد شد، مگر آن‌که زبان و اندیشه کاملاً هم‌تراز شوند؛ امری که هرگز رخ نخواهد داد. (همان جا) در دوران شکل‌گیری خوَدای‌نامَگ (خدای‌نامه) در سلسلهٔ اشکانی و البته بیش‌تر در دوران شکل‌گیری و روایت شفاهی آن، زبان پارتی (پهلوی اشکانی) وحدت‌بخشِ اقوام آریایی و ایرانی پس از حملهٔ اسکندر مقدونی بوده است. بعدها زبان فارسی میانه (پهلوی ساسانی) زبان حماسهٔ ملی ایرانیان شد و خدای‌نامه ابتدا به این زبان نوشته شد. زبان فارسی بعد از اسلام وحدت‌بخش ایرانیان و احیاکنندهٔ هویت ملی و زبانی شد.