کتاب ان یا ام؟

هیچ‌چیز آن‌قدر ارزش ندارد که به خاطرش بمیری. این حرفها همه‌اش توهم ... چرند ... چرت و پرت ... و بلندپروازی احمقانه است. برای من، کشورم همه چیزم نیست. تامی گفت: ــ الآن باور نمی‌کنی، اما بالاخره یک روزی متوجه می‌شوی که میهن همه چیز توست.

خیلی بد است که آدم جز فکر کردن کار دیگری نداشته باشد.

این آدمهای خوش‌قلب اما گیج و منگِ طرفدارِ دموکراسی فقط آنچه را که مطابق میلشان است باور می‌کنند ...

خطر شکست وجود دارد، ولی نه از بیرون کشور، نه از بمب‌افکن‌های پُرقدرت آلمانی، نه از اشغال کشورهای بی‌طرف به دست آلمان یا از بابت مواضع مهمی که دشمن هر روز تصرف می‌کند و از آنها به ما هجوم می‌آورد ... خطر شکست از داخل کشور است. خطر اصلی برای ما اسب تروا ست، همان اسب چوبی در داخل شهرمان.

بدترین بخش کار این است که باید این آدمهای عادی را به موقعیت غیرعادی اما دلخواه خودت بکشانی و بعد امتحانشان کنی.

می‌تواند کلیات داستانش را آماده کند، اما موقع تعریف جزئیاتِ کم‌اهمیت احتمال اشتباه زیاد است. از این گذشته، شخصی که داستان دروغی تعریف می‌کند معمولاً جزئیات زیادی را به یاد می‌آورد، اما آدم راستگو این‌طوری نیست. معمولاً آدمهای عادی همین‌طوری به خاطر نمی‌آورند که در ۱۹۲۶ به شکار رفته‌اند یا در ۱۹۲۷، بلکه باید کمی حواسشان را جمع و حافظه‌شان را مرور کنند.

ــ همین‌طور است، دشمن هم می‌تواند خوب باشد. این کار ما خیلی عجیب و غریب است. ما برای دشمن احترام قائلیم و آنها برای ما. می‌دانی، معمولاً به دشمنی که هم‌شأن و همتای تو باشد علاقه‌مند می‌شوی ... حتی وقتی که تمام تلاشت را به کار می‌اندازی تا او را نابود کنی. لحظه‌ای سکوت برقرار شد. تامی به بی‌قاعدگی عجیب جنگ فکر می‌کرد. صدای گرانت افکارش را به هم ریخت: ــ اما کسانی هستند که نه برایشان احترام قائلیم و نه به آنها علاقه‌ای داریم، همان خائنانی که در صف ما ایستاده‌اند ... آدمهایی که به وطن خود خیانت می‌کنند و به بیگانه‌ای که می‌خواهد کشورشان را اشغال کند امید بسته‌اند و از او دستور می‌گیرند.