بریده‌هایی از کتاب انزجار؛ توماس برنهارت در سان سالوادور

آخ که دلم لک زده برای اینکه روی تخت دراز بکشم و با خیال راحت کتاب بخوانم

تنها جایی که توی این مملکت آرامش دارم همین‌جاست. بقیهٔ کافه‌های اینجا را که می‌بینم عُقم می‌گیرد.

به خدا به عمرم سیاست‌مدارانی تا این اندازه غرق در جهل و خرافه ندیده‌ام. انگار عامدانه در برابر دانستن مقاومت می‌کنند. هرکس یک جو سواد داشته باشد فوراً می‌فهمد سواد این جماعت ته کشیده، چون به‌محض اینکه دهنشان را باز می‌کنند خودشان را لو می‌دهند و حالی‌ات می‌کنند که مدت‌هاست چهار خط کتاب نخوانده‌اند.

مویا، راستش این کافه تنها جایی است که طبعم می‌گیرد بیایم.

باید برایت تعریف کنم چه حسی نسبت به این‌همه گند و کثافت دارم. هیچ کسِ دیگر نیست که باهاش درددل کنم و فکرهایی را که اینجا دارم برایش بگویم.

غروب را دوست دارم مویا. دلم می‌خواهد توی این حیاط‌خلوت بنشینم و غروب را نگاه کنم.

تو را به خدا شانس ما را می‌بینی؟ این‌همه کشور توی دنیا هست، آن‌وقت ما عدل باید توی این خراب‌شده به دنیا می‌آمدیم که مهد حماقت و جنایت است.

آدم واقعاً غصه‌اش می‌گیرد وقتی می‌بیند زندگی خفت‌بار این مردم حتی بهترین ذهن‌هایشان را هم با تعصب ایدئولوژیک آلوده می‌کند.

مگر غیر از این است که وطن‌پرستی را یک‌مشت سیاست‌مدار اختراع کرده‌اند تا بهتر از مردم سواری بگیرند؟

مویا، توحش و بی‌خردی در این سطح فقط توی این مملکت ممکن است. آخر کجای دنیا یک جانی بالفطره می‌شود پدر معنوی مردم؟

تنها احساسی که این مملکت در من برمی‌انگیزد انزجار است.

از تشییع‌جنازه متنفرم. از اینکه بیایند بهم تسلیت بگویند حالم به هم می‌خورد. نمی‌دانم چی جوابشان را بدهم. آخر این چه رسمی است که وقتی یکی از کسانت می‌میرد یک مشت غریبه می‌آیند بغلت می‌کنند و ادای دوست‌های صمیمی را درمی‌آورند؟ کاش هیچ‌کدامشان نمی‌آمدند.

گفتم شما را به‌خیر و من را به‌سلامت. نمی‌خواستم قیافهٔ نحسشان را ببینم و یاد این مملکت خراب‌شده بیفتم.

می‌دانی مویا، این مملکت هیچ ارزشی ندارد، چون توهمی بیش نیست.

ملتی توسری‌خورتر و خاک‌برسرتر از این‌ها ندیده‌ام. با کمال میل خودشان را به ارتش می‌فروشند، از بس که کشته‌مردهٔ جنایت‌اند. اصلاً انگار تروریسم توی خونشان است.

توی این مملکت اصلاً نیاز نیست بین نامزدها مناظره برگزار کنی؛ کافی است ازشان بخواهی به انتخاب خودشان متنی را با صدای بلند بخوانند. قسم می‌خورم از صدتا یکی‌شان هم نمی‌تواند یک صفحه را بدون تپق بخواند.

نمی‌فهمم دنبال توپ دویدنِ بیست‌ودوتا کله‌پوک قحطی‌زده چه جذابیتی برای برادرم دارد.

مگر غیر از این است که وطن‌پرستی را یک‌مشت سیاست‌مدار اختراع کرده‌اند تا بهتر از مردم سواری بگیرند؟

چقدر از جمعیت‌های بزرگ متنفرم. اصلاً دست خودم نیست؛ وقتی می‌بینم یک جایی آدم زیاد جمع شده حالم بد می‌شود.

برای من خانواده یک چیز تصادفی است و کوچک‌ترین اهمیتی ندارد.

می‌خواهم کودکی نکبتی‌ام را که توی این مملکت و این خانهٔ دیوارکشی‌شده گذرانده‌ام کلاً از ذهنم پاک کنم. یاد سال‌هایی که اینجا سپری کردم می‌افتم اعصابم خرد می‌شود؛ آخر بیست سال اول زندگی‌ام واقعاً نکبت بود مویا.

فقط از این آهنگ‌های درپیت عوام‌پسند گوش می‌دهند که یارو از اول تا آخرش را فالش می‌خواند و یک شعر کشکی پراشک‌وآه را زنجموره می‌کند. آن‌وقت برادرم با پررویی برگشته به من می‌گوید چرا نمی‌آیم توی این کشور زندگی کنم!

تو را به خدا شانس ما را می‌بینی؟ این‌همه کشور توی دنیا هست، آن‌وقت ما عدل باید توی این خراب‌شده به دنیا می‌آمدیم که مهد حماقت و جنایت است.

به‌خدا بزرگ‌ترین کابوسم این بود که برگردم به این مملکت و همین‌جا گیر بیفتم.

مویا، به‌خدا بزرگ‌ترین کابوسم این بود که برگردم به این مملکت و همین‌جا گیر بیفتم.

خیلی فاجعه است مویا، همه‌شان می‌خواهند توی ارتش باشند تا با خیال راحت آدم بکشند. نگاهشان کن تا میل به کشتن را توی چشم‌هایشان و طرز راه رفتن و حرف زدنشان ببینی.

خیلی فاجعه است مویا، همه‌شان می‌خواهند توی ارتش باشند تا با خیال راحت آدم بکشند. نگاهشان کن تا میل به کشتن را توی چشم‌هایشان و طرز راه رفتن و حرف زدنشان ببینی.

تنها حسی که این مملکت و مردم سربازصفتش در من برمی‌انگیزند انزجار است.

یک نفر هم تویش پیدا نمی‌کنی که تاریخ بخواند، چون نه رشتهٔ تاریخی وجود دارد، نه کسی تاریخ دوست دارد. آن‌وقت جالبش اینجاست که به مردمِ این مملکت می‌گویند «ملت». دروغ از این شاخ‌دارتر؟ چطور می‌شود به مردمی که نه به تاریخ عمومی جهان علاقه دارند، نه تاریخ خودشان، بگویی «ملت»؟

برخلاف میلم مجبور بوده‌ام به زرزرهای این سیاست‌مداران که با آرمان‌های چرندشان هزاران آدم بدبخت را راهی قبرستان کرده‌اند گوش بدهم.