کتاب انگیزه اشتباه کردن

دائم به وجودِ بوسه‌ات محتاجم لب‌های تو چسب‌زخمِ لب‌های من است

این خانۀ سردِ بسته در را چه‌کنم؟ این پنجره‌های بی‌ثمر را چه‌کنم؟ گیرم که هنوز راه برگشتی هست، پل‌های خراب پشت سر را چه‌کنم؟

دلتنگی این شهر، مرا خواهد کُشت

حتی اگر اشک‌های من طوفان شد آرامش او به‌هم نباید بخورد

این بارِ هزارم است چشمانت را تصمیم گرفته‌ام فراموش کنم

نگذار یقین شهر، شک بردارد آیینۀ زنده‌رود، لک بردارد ای آب، نبودن تو باعث شده است لب‌های سی‌وسه‌پل ترک بردارد

گیرم که هنوز راه برگشتی هست، پل‌های خراب پشت سر را چه‌کنم؟

می‌ترسم از انتظارِ دائم در مشت از «منتظرم!» که مثل خنجر از پشت... باورکن اگر که برنگردی دیگر دلتنگی این شهر، مرا خواهد کُشت

جدا بودن، مرام عاشقان است و غم، کار مدام عاشقان است خداحافظ، خداحافظ عزیزم... خداحافظ، سلام عاشقان است

فهمید دلش برای تو روست، ولی... تا صبح نگنجید که در پوست، ولی... از پنجره بی‌تابی چشمت را دید می‌خواست بگوید که تو را دوست...، ولی...

ما عاشق سینه‌چاک باران هستیم دلبستۀ عشقِ پاک باران هستیم بارانی من شبیه بارانی توست ما نقطۀ اشتراک باران هستیم

از بوی تنِ عطر برایم بنویس از بارشِ بی‌چتر برایم بنویس نگذار که این نامه به پایان برسد نقطه سرِ هر سطر برایم بنویس

این شعر، گذشته است از صافی تو محصول شبانه‌های «لب‌بافی» تو با ضربۀ چشم‌هات یادم آمد تاریخِ فراموشی جغرافی تو

نقاشی خوکرده به رنگی کهنه است سربازِ نبردهای جنگی کهنه است هر بار، نگاه تو از این عکس به من شلیکِ گلوله از تفنگی کهنه است

در کوچۀ چشم‌های تو فانوسم با قطرۀ اشک‌هایت اقیانوسم وقتی که در آغوش تو هستم، تا صبح پیشانی سرنوشت را می‌بوسم

می‌بخشی اگر شعر پریشان دارم کابوس، کشیده گیس شب‌هایم را