بریده‌هایی از کتاب تهران - لوبیتل - چشم های تو

تو را دوست دارم عاشقانه چون سرود اعدامیان وقت پک زدن به آخرین سیگار پیش از سپیده.

دستانت در این کنسرت خیابانی تمام این درختان را بید مجنون می‌کند.

در هیاهوی خوش عطر عود میان گم‌شدن‌هایم لابه‌لای موهایت رویایی میان کفر و ایمانم به باور نشسته شبیه قهوه‌های تلخ عربی به تندی شراب‌های ناب قرناطه. یک رویای آبی در چشمانت خانه کرده با رگه‌هایی از خورشید شبیه اسب‌های عربی در دشت‌های بیکران که می‌تازد

تو شور بارانی در تابستان. و من بارانی‌پوش هزار خاطرهٔ ابری در مرور سیسنگان موهایت در پاییز!

کاش تاریخ با لالایی‌ات پیش پای تقویم خواب می‌ماند و من دنیا را نمی‌دیدم.

چقدر ساده بود برف وقتی که درختان به سپیدی شالت خیره بودند و من در کافه پشت چشمانت سیگارهایی را که از مادربزرگ دزدیده بودم دود می‌کردم

هر خانه زخمی دارد روی صورتش از جنگ از لحن بمب‌های بزرگ بر سر مدرسه‌های کوچک تا پدرم گاز اعصاب خورده دارد سرفه می‌کند و تیر می‌کشد قلبم از گلوله‌هایی که روی دیوارها جا مانده.

وطنم کوچک نیست و تنم به وسعت تمام اندوهان تاریخ‌خورده دارد بار تلخ‌کامی‌های انسان را به دوش می‌کشد. وطنم کوچک نیست و دریا دارد ماهی‌های روی آب مانده را به ساحل می‌دهد و تنم خیس از اشک‌های به گِل‌نشسته دارد باران می‌خورد.

آن وقت باران می‌گیرد و تو یک‌ریز بر گونه‌هایم می‌باری

چشمانت جنگل. و آغوشت باراندازی در مه