بریده‌هایی از کتاب رانده شده

یک ساعت ناسازگاری و درد، مدت‌ها ما را پریشان می‌کند؛ یک روز تمام در آرامش می‌گذرد و نشانی از خود برجای نمی‌گذارد

او در کمال آرامش، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده، در تنهایی کتاب می‌خواند!

«دوستت دارم، ستایشت می‌کنم، توای را که مقهور سرنوشت نگشتی...»

«همان بهتر، همان بهتر است که انسان خود را درون رویایی ممتد و ناگسستنی زندانی کند؛ فراسوی پستی و وحشیگری مبتذل زندگی روزمره؛ ورای قلادهٔ چند و چون قواعد و قوانینی که با لجن‌زار چند وجب فاصله دارند و ماورای تور مشبکی که سد راه آدم‌های کوتوله است و مانع اعتلای اندیشهٔ آزاد و صعود آنان به‌سوی کمال می‌گردد!»