بریده‌هایی از کتاب خرس های رقصان

آزادی، علاوه بر فرصت‌های جدید و افق‌های جدید، مخاطرات جدیدی نیز به همراه دارد.

آزادی هم محدودیت‌های خودش را دارد.

پس آن‌وقت دانستم بایستی جوهرِ طریقت‌ها و حکمت‌ها را اختیار کنم: از خشم دوری جویم. قتلِ نفس نباید کرد. دزدی و خیانت و شهوت نکوهیده است. دروغ نباید گفت. اَحَدی را رنج و عذاب نرسانم. فحش و بهتان روا ندارم. بدِ کسی را نخواهم. از صحبت بدطینتان دوری کنم..

را تا الآن در آن سپری کرده‌اند. اینجا برزخی است معلق میان آزادی و اسارت، و شاید همین است که آن‌ها را سردرگم کرده است.

آزادیِ خرس‌ها را به‌تدریج بهشان می‌دهند، با دوزهای کم. نمی‌شود آزادی را یکباره به خرس‌ها داد، وگرنه اُوِردوز می‌کنند.

"کتکم بزن، با من بدرفتاری کن، اما من را از این ضرورت لعنتی که مسئول زندگیِ خودم باشم بِرهان."

این پل شاید اگر در کشوری دیگر باشد یکی از جاذبه‌های گردشگری محسوب شود، اما در اینجا فقط مردم را از مسیری خوش‌منظره در میان کوهستان بین شهرهای دُبرینیشته و سِپتِمْوری جابه‌جا می‌کند.

"رسیدیم به آنجا که باید کولی را مست کنید. قسمت دشوار کار این است که خودتان هم باید پابه‌پایش بنوشید. اگر قرار باشد او پاتیل شود، خودتان هم باید کمی مست شوید. این خودش مسئله‌ای است

آزادی، برای آنان که قبلاً نداشته‌اند، امری به‌غایت پیچیده است. برای خرس‌ها بسیار سخت است که به زندگی‌ای عادت کنند که در آن خودشان مراقب خودشان باشند. گاهی اصلاً نمی‌شود.