بریده‌هایی از کتاب فلسفه سینما

در آن‌چه به‌اصطلاح فلسفهٔ هنر می‌خوانند معمولاً یکی از این دو از دست می‌رود: یا فلسفه یا هنر. - فریدریش شلگل، قطعات انتقادی،

فرامپتون در مورد هول و ولع مشتاقانهٔ اهل تفکر برای یافتن معنایی فلسفی در فیلم با بیانی کنایه‌آمیز می‌گوید: «تنها کافی است یکی از شخصیت‌ها بگوید “انسان جزیره نیست” تا کسی از جایش بپرد و فریاد برآورد که با فیلمی فلسفی روبرو هستیم»

فیلم رسالهٔ فلسفی نیست، و فیلمساز هم فیلسوف نیست. مسئله این است که گویی اکثر فیلمسازان دست‌کم علاقه‌ای به صدق و حقیقی بودن دارند، اما اغلب این علاقه محدود است به واقع‌نماییِ وضعیتی خاص یا جهان فیلم که ممکن است یکسره متفاوت با جهانی باشد که ما در آن زندگی می‌کنیم.