بریده‌هایی از کتاب زندگی دروغین آدم بزرگ ها

گفت: «تمام کارهایی که جولیانا می‌کنه به خاطر اون می‌کنه.» «خب، این قشنگ نیست؟» «به نظر تو برده بودن قشنگه؟» «به نظر من دوست داشتن قشنگه.» «حتی اگه اون دوستش نداشته باشه.» «تو از کجا می‌دونی که دوستش نداره.» «خود جولیانا می‌گه. می‌گه امکان نداره که روبرتو دوستش داشته باشه.» «همهٔ آدم‌هایی که کسی رو دوست دارن می‌ترسن که اون دوستشون نداشته باشه.» «اگه یکی باعث بشه که تو مضطرب زندگی کنی، اون‌طور که جولیانا داره زندگی می‌کنه، چه لذتی داره دوست داشتن؟»

دروغ، دروغ... آدم‌بزرگ‌ها آن‌ها را ممنوع می‌کنند، ولی خودشان تا می‌توانند دروغ می‌گویند.

می‌خواستم خودم را از خودم بیرون برانم، انگار که بخواهم خودم را بالا بیاورم.

ای کاش می‌توانستم واقعاً خودم را گم کنم. خودم را جا بگذارم، مثل یک چتر، و دیگر هیچ چیزی از خودم ندانم

«خوبه که می‌ترسی. باید ترسید، حتی موقعی که نیازی نیست. هوشیار نگهت می‌داره.»

«تمام کارهایی که جولیانا می‌کنه به خاطر اون می‌کنه.» «خب، این قشنگ نیست؟» «به نظر تو برده بودن قشنگه؟» «به نظر من دوست داشتن قشنگه.»

همیشه رفتارهای محبت‌آمیزشان به‌قدری ساختگی بود که برای من حاصلی جز ناراحتی از تماس‌های اجباری نداشت

ولی افکار آدم گاهی یک نیروی نهفته را رها می‌کنند و به تصاویری برخلاف میل تو چنگ می‌زنند و آن‌ها را در کسری از ثانیه هل می‌دهند جلوی چشم‌هایت.

«احتمال داره زندگی باعث بشه تو فرار کنی، موقعی که بیهوده است.» «زندگی باعث فرارم می‌شه، موقعی که عذاب‌آوره.»

«شاید بابا بایستی سرش به کارش خودش می‌بود.» «هیچ‌کس نباید سرش به کار خودش باشه، اگر کسی توی دردسر باشه.» «درسته.»

یک شب مادرم به من گفت: «پدرت از تو جوون‌تره. تو داری بزرگ می‌شی و اون یه بچه مونده؛ و همیشه همین‌طور بچه می‌مونه. یه بچهٔ بسیار باهوش که مجذوب بازی‌هاشه و اگه مراقبش نباشی به خودش آسیب می‌زنه. توی جوونی بایستی این رو می‌فهمیدم، ولی اون‌وقت‌ها به نظرم مرد بزرگی بود.» اشتباه کرده بود، ولی همچنان محکم چسبیده بود به عشقش. با محبت به او نگاه کردم. دلم می‌خواست من هم این‌طور عاشق شوم، ولی نه با مردی که شایستگی‌اش را نداشته باشد.

هنوز کوچیکی و نمی‌فهمی چقدر یه مرد خیلی باهوش می‌تونه خوشگل باشه.

«اگر دوست‌داشتنی نیستم، باشه، دوستم نداشته باشن، هیچ‌کدوم از اون‌ها نمی‌دونن شبانه‌روز چی توی سینه‌ام حمل می‌کنم.»

«اگه از اوضاع موجود خوشت نمی‌آد، لازمه که تغییرش بدی.»

ای کاش می‌توانستم واقعاً خودم را گم کنم. خودم را جا بگذارم، مثل یک چتر، و دیگر هیچ چیزی از خودم ندانم.

چقدر سفر کردن خوب بود و همین‌طور شناختن آدمی که همه چیز را می‌داند و از نظر هوش، زیبایی و خوبی فوق‌العاده بود و برای تو ارزش چیزی را توضیح می‌داد که به‌تنهایی بلد نبودی هیچ‌وقت ستایشش کنی.

از اینکه از حرف‌های دیگران آسیب ببینم خسته‌ام.

می‌خواستم خودم را از خودم بیرون برانم، انگار که بخواهم خودم را بالا بیاورم.

«احتمال داره زندگی باعث بشه تو فرار کنی، موقعی که بیهوده است.» «زندگی باعث فرارم می‌شه، موقعی که عذاب‌آوره.»

ولی افکار آدم گاهی یک نیروی نهفته را رها می‌کنند و به تصاویری برخلاف میل تو چنگ می‌زنند و آن‌ها را در کسری از ثانیه هل می‌دهند جلوی چشم‌هایت.

چه اتفاقی می‌افتاد در دنیای آدم‌بزرگ‌ها، در سر آدم‌های بسیار منطقی، در بدن‌های سرشار از آگاهی‌شان؟ چه چیزی آن‌ها را تنزل می‌داد به غیرقابل‌اعتمادترین حیوان‌ها، بدتر از خزندگان؟

«شاید همه چیز کمتر پیچیده بود، اگه آدم حقیقت رو می‌گفت.»

می‌خواستم خودم را از خودم بیرون برانم، انگار که بخواهم خودم را بالا بیاورم.

متوقف کردن بزرگ شدن غیرممکن بود.

درخشش چهره‌ای که مملو از مهربانی است بیشتر از یک چهرهٔ غمگین درد را در خود پنهان و حفظ می‌کند.

«این‌قدر راحته مردن توی زندگی آدم‌هایی که بدون اون‌ها نمی‌تونیم زندگی کنیم؟»