کتاب رابعه و بکتاش

جنگ است، رابعه. جنگ نه دعای پیرزن می‌شناسد، نه عشق تو را. واقعیت جنگ را شمشیر و زوبین و خاک می‌سازد، نه آغوش مادر و دل آشوب دختران.

گفت بی‌فریاد دلت می‌میرد.

به صحرا شدم؛ عشق باریده بود. و زمین تَر شده بود. چنان‌که پای مرد به گِل فرو شود، پای من به عشق فرو می‌شد. ذکر بایزید بسطامی، تذکرۀ‌الاولیاء، عطار نیشابوری

توسنی کردم ندانستم همی کز کشیدن سخت‌تر گردد کمند عشق دریایی کرانه ناپدید کی توان کردن شنا ای مستمند

پنهان نمی‌ماند عشق. تمام هم نمی‌شود. یک طرف باید توی خودش بریزد تا دنیا برقرار باشد، وگرنه حکایت خاک‌وخون می‌شود

از کعبه کلیسا نشینم کردی آخر در کُفر بی‌قرینم کردی بعد از دو هزار سجده بر درگه دوست ای عشق چه بیگانه ز دینم کردی

عشق را خواهی که تا پایان بری بس که بپسندید باید ناپسند

آدم هوشیار با یک تیر نمی‌رود شکار، دخترم.

به صحرا شدم؛ عشق باریده بود. و زمین تَر شده بود. چنان‌که پای مرد به گِل فرو شود، پای من به عشق فرو می‌شد.

نه لحظه‌های خوش، نه درختانی که به زیرشان قدم می‌زدی، نه شهر، و نه نفس کشیدنت... تو مشغول مُردنت بودی و هیچ‌چیز جلودارت نبود.

همهٔ کارها را که خودت نباید بکنی، گل‌جان. کار تو بیدارکردن من و کشیدن ناز من است. و خندید، گل‌جان هم

«از کعبه کلیسا نشینم کردی آخر در کُفر بی‌قرینم کردی بعد از دو هزار سجده بر درگه دوست ای عشق چه بیگانه ز دینم کردی.»

واژه که بیرون نزند از دهان، می‌ماند، تلنبار می‌شود، سخت می‌شود گفت دیگر.

من پُر شده‌ام از تصویرِ تو بی تو و قلبی که به نیرویی موهوم فاصلهٔ روزهای مرا با تو می‌تپد من پُر شده‌ام از نگاه تو در آینه‌ها و چشمانی که جهان را از سه دریچه می‌بینند

چشم‌ها نوری دارند که فقط با دیدنشان می‌شود فهمید در پسشان چه می‌گذرد.

چه حدیثی است عشق که نمی‌پوسد و افسرده نیست حتی آن هنگام که از آسمان به خانه آوار شود.

گریست و سرش را به دیوار کوبید. گریست و خیسی اشک‌هایش را با پشت دست از روی گردنش خشک کرد. گریست و دستانش را به زیر کلاه و دستارش برد. گریست و موهایش را چنگ زد. گریست و گریست و گریست و گریست... گریست و پس از آن سکوت را در اتاق ناآشنا به گوش نشست. راهرو بوی نم گرفته بود.

من پُر شده‌ام از تصویرِ تو بی تو و قلبی که به نیرویی موهوم فاصلهٔ روزهای مرا با تو می‌تپد

من پُر شده‌ام از بوی تو که قالبی‌ست به روح من از هُرم نفس‌های تو در دهلیزهای خالی و بی‌کَس که چون پژواکی گیج اما درنده می‌غرد و زنده می‌کند و حالا تو همان روزهایت هستی و من باری از ما

دوستت دارم را برای من چون کوه باش، نه چون ماهورها بی‌شمار و آسان. بر جا بمان. نگاه به آسمان آبی این دشت بدوز و در زمین بی‌باران بلخ ریشه بده. بیابان به مَرد زنده است. بمان بر این پهنه و بتاز بر سیاهه‌های دشمنم، رابعه. تو باورِ منی برای نفس‌کشیدن. این دشت خون گرم می‌خواهد. مردانگی‌ات را بر دشت نشان بده، رابعه.

من پُر شده‌ام از تصویرِ تو بی تو و قلبی که به نیرویی موهوم فاصلهٔ روزهای مرا با تو می‌تپد

واژه که بیرون نزند از دهان، می‌ماند، تلنبار می‌شود، سخت می‌شود گفت دیگر

بعد از دو هزار سجده بر درگه دوست ای عشق چه بیگانه ز دینم کردی

- پیش از اینکه روزگار تنت را خشک کند، عشقت را فریاد بزن، دختر

«می‌گوید: شاد زی با سیاه چشمان شاد که جهان نیست جز فسانه و باد»

«از کعبه کلیسا نشینم کردی آخر در کُفر بی‌قرینم کردی بعد از دو هزار سجده بر درگه دوست ای عشق چه بیگانه ز دینم کردی.»

راز دل اگر به کلام شود، دیگر حرمتی برایش نمی‌ماند، حکیم. جز این است؟

پنهان نمی‌ماند عشق. تمام هم نمی‌شود. یک طرف باید توی خودش بریزد تا دنیا برقرار باشد، وگرنه حکایت خاک‌وخون می‌شود.

نه لحظه‌های خوش، نه درختانی که به زیرشان قدم می‌زدی، نه شهر، و نه نفس کشیدنت... تو مشغول مُردنت بودی و هیچ‌چیز جلودارت نبود.

توسنی کردم ندانستم همی کز کشیدن سخت‌تر گردد کمند عشق دریایی کرانه ناپدید کی توان کردن شنا ای مستمند