کتاب عشق های فراموش شده؛ انیسه خاتون و توپازخان

می‌ترسم دستم را بشورم. می‌ترسم رد انگشت‌هایش روی دستم پاک شود!

یکی نگاهش شبیه انیسه بود، یکی صورت مهتابی‌اش. یکی مثل او راه می‌رفت، یکی از پشت انگار خودش بود و یکی قدوقواره‌اش به او می‌ماند.

از هیچ خوشی‌ای خیلی خوش‌دل و از هیچ غمی خیلی غمگین نمی‌شد. دست روزگار برایش رو بود. خوب می‌دانست نه این خوشی‌ها می‌ماند و نه آن غم‌ها.

به صحرا شدم؛ عشق باریده بود. و زمین تَر شده بود. چنان‌که پای مرد به گِل فرو شود، پای من به عشق فرو می‌شد. ذکر بایزید بسطامی، تذکرۀ‌الاولیاء، عطار نیشابوری

انیسه گفت: «خیال بَرَم داشته بود، فراموشم کردی؟!»

همدم، پیرِ روزگار بود. پایش را از دوفرسخی شهر بیرون نگذاشته بود، اما به‌قدر تمام دنیا روزگار دیده بود. آرام بود. از هیچ خوشی‌ای خیلی خوش‌دل و از هیچ غمی خیلی غمگین نمی‌شد. دست روزگار برایش رو بود. خوب می‌دانست نه این خوشی‌ها می‌ماند و نه آن غم‌ها.