بریده‌هایی از کتاب عشق های فراموش شده؛ انیسه خاتون و توپازخان

یکی نگاهش شبیه انیسه بود، یکی صورت مهتابی‌اش. یکی مثل او راه می‌رفت، یکی از پشت انگار خودش بود و یکی قدوقواره‌اش به او می‌ماند.

می‌ترسم دستم را بشورم. می‌ترسم رد انگشت‌هایش روی دستم پاک شود!

به صحرا شدم؛ عشق باریده بود. و زمین تَر شده بود. چنان‌که پای مرد به گِل فرو شود، پای من به عشق فرو می‌شد. ذکر بایزید بسطامی، تذکرۀ‌الاولیاء، عطار نیشابوری

انیسه گفت: «خیال بَرَم داشته بود، فراموشم کردی؟!»

از هیچ خوشی‌ای خیلی خوش‌دل و از هیچ غمی خیلی غمگین نمی‌شد. دست روزگار برایش رو بود. خوب می‌دانست نه این خوشی‌ها می‌ماند و نه آن غم‌ها.