کتاب کم کم کلمه می شوم

در عشق تو بدجور گرفتار شدم مثل مگسی که در عسل افتاده

توی چمدان هیچ‌کس جا نشدم

من از سر شعر دست اگر بردارم شاید سر راحت به زمین بگذارم خوابم که نمی‌برد به این زودیها باید دوهزار گرگ را بشمارم

شاید بتوان راه بیانش را بست یا این‌که رگ خون روانش را بست زخمی که روایتگر دردی باشد با چسب نمی‌توان دهانش را بست

نگذار که با تو چشم در چشم شود در میشی چشمهاش، گرگی دارد

یک جای قرار هم ندارد چه کنم؟ نه! راه فرار هم ندارد چه کنم؟ پس من چمدان آرزوهایم را ...؟ ایلام قطار هم ندارد چه کنم؟

من سر به تنم زیاد بود از اول شالوده‌ام از تضاد بود از اول ابعاد مرا عشق به هم ریخته بود روحم به تنم گشاد بود از اول

در اوج یقین اگرچه تردیدی هست در هر قفسی کلید امّیدی هست چشمک‌زدن ستاره در شب یعنی توی چمدان ماه، خورشیدی هست

از شعلهٔ شعر من زبان می‌سوزد حرفی بزنم اگر، دهان می‌سوزد چندی‌ست سرم لانهٔ ققنوسان است بالی بتکانم آسمان می‌سوزد

امروز به فردا نرسد می‌میرد خوابی که به رؤیا نرسد می‌میرد از شوق رسیدن است جاری شدنم رودی که به دریا نرسد می‌میرد

هر گوشه که می‌نشست تنهایی بود بغضی که نمی‌شکست تنهایی بود برخاست که هر چه داشت با خود ببرد در گنجه فقط دو دست تنهایی بود

هر گوشهٔ این شهر بساطی پهن است ای عشق! دل شکسته کیلویی چند؟