بریده‌هایی از کتاب زبان شناسی و تأثیر زبان فارسی بر زبان های دیگر دنیا

«در زبان‌های ترکیبی، اسم و صفت و ضمیر در جمله در هفت یا هشت حالت نحوی صرف می‌شده است. این سه جزء کلام دارای سه شماره مفرد، تثنیه و جمع و سه جنس مذکر، مؤنث و خنثی بوده است. در زبان‌های تحلیلی صرف اسم، صفت و ضمیر کاملاً یا به میزان مهمی از میان رفته و روابط اجزاء جمله به وسیله حرف ربط و اضافه یا به حکم ترتیب واژه‌ها در جمله بیان می‌شود. زبان های ایرانی دوره باستان تماماً ترکیبی بوده اند. در دوره میانه، برخی از این زبان‌ها حالت ترکیبی خود را از دست داده، به صورت تحلیلی درآمدند و در دوره جدید، آنچه از زبان‌های ایرانی موجود است کمابیش تماماً تحلیلی به شمار می‌روند.»(صفوی، ۱۳۶۷، ۱۹).